κομπαρσοι

  Είχα εισέλθει στο όργιο του Σαμπάτ. Τώρα ξέρω τι συμβαίνει μές στο σκοτάδι τις νύχτες των οργίων. Ξέρω! Ξέρω με τρόμο: τα πράγματα οργιάζουν. Το πράγμα από το οποίο είναι φτιαγμένα τα πράγματα απολαμβάνει τον εαυτό του – αυτή είναι η ωμή χαρά της μαύρης μαγείας. Από αυτό το ουδέτερο έζησα - το ουδέτερο ήταν ο αληθινός μου αρχέγονος ζωμός. Προχωρούσα και αισθανόμουν τη χαρά της κόλασης.   … Ξεπερνούσα γρήγορα τον εθισμό μου, και η γεύση ηταν καινούργια σαν το μητρικό γάλα που δεν έχει γεύση παρά μόνο για στόμα ενός μωρού. Με την κατάρρευση του πολιτισμού και της ανθρωπιάς μου – που ήταν για εμένα μια οδύνη μεγάλης νοσταλγίας – με την απώλεια της ανθρωπιάς, άρχιζα να γεύομαι οργιαστικά την ταυτότητα των πραγμάτων. … Ως τότε οι εθισμένες μου αισθήσεις ήταν βουβές στη γεύση των πραγμάτων. Όμως η πιο αρχαϊκή και η πιο δαιμονική από τις δίψες μου με είχε οδηγήσει υπόγεια να κατεδαφίσω όλες τις κατασκευές. Η αμαρτωλή δίψα με οδηγούσε και τώρα ξέρω πως το να αισθάνεσαι τη γ...

  Όπως ακριβώς οι Περιφράξεις απαλλοτρίωσαν τις κοινές γαίες των αγροτών, έτσι και το κυνήγι μαγισσών απαλλοτρίωσε τα σώματα των γυναικών, τα οποία έτσι ‘’απελευθερώθηκαν’’ από κάθε κώλυμα που τα εμπόδιζε να λειτουργήσουν ως μηχανές παραγωγής εργατών. Και η απειλή της πυράς όρθωσε φραγμούς γύρω από τα γυναικεία σώματα πολύ πιο ανυπέρβλητους από αυτούς που επέβαλαν οι περιφράξεις των κοινών γαιών.   Silvia Federici , Ο Κάλιμπαν και η Μάγισσα, Εκδόσεις των Ξένων, σελ. 249   Η S . Federici πέτυχε με το «ο Κάλιμπαν και η Μάγισσα» ένα νέο κεφάλαιο στη φεμινιστική θεωρία, συνδυάζοντας θεωρητικά εργαλεία από την παρακαταθήκη του Marx (θεωρία συσσώρευσης), αλλά και του Foucault (θεωρία σωμάτων). Στην ανάλυσή της το κυνήγι των μαγισσών δεν ήταν απλά ένα δείγμα ‘’μαύρου μεσαίωνα’’ που έχει ξεπεραστεί, αλλά ένα αναγκαίο βήμα για την διαμόρφωση της καπιταλιστικής κοινωνίας του σήμερα. Από την μαρξιστική ανάλυση έχει ήδη ειπωθεί ότι για την εξάλειψη της φεουδαρχίας ήταν ...

Ερχόμαστε μήπως εδώ, για να πούμε: Σπίτι, Γεφύρι, Βρύση, Πύλη, Στάμνα, Φρουτόδεντρο, Παράθυρο, - έστω: Κολόνα, Πύργος... ή για να δώσουμε όνομα , εννόησέ το, σημαίνοντας τα πράγματα, όπως δεν διανοήθηκαν ποτέ τα ίδια πώς υπάρχουν. Μήπως δεν είναι δόλος μυστικός των σιωπηρών χωμάτων, τους εραστές να εξωθούν, στο αίσθημά τους κάθε τι να πυρπολείται; Και το κατώφλι: τί κοστίζει αυτό σε δυό εραστές που το παλιό στην πόρτα τους κατώφλι το φθείρουν λίγο ακόμη, κι αυτοί, απ’ τους πολλούς μετά κι απ’ τους μελλούμενους μπροστά…, το φθείρουν ελαφρά. Ιδού ο καιρός του ρητού, ιδού η πατρώα του γη. Μίλησε, ομολόγησε. Φυραίνουν τώρα όσο ποτέ τα πράγματα, όσα μπορέσουμε να ζήσουμε, γιατί, ό,τι τα σπρώχνει και τους παίρνει τη σειρά, είν’ ένα γεγονός χωρίς εικόνα. Μια πράξη μόλις κάτω από την κρούστα, που σκάζει πρόθυμα την ώρα μέσα που μεστώνει και θέτει αλλιώς τα όρια. Σε μυλόπετρες μέσα χτυπά η καρδιά μας, σαν τη γλώσσα   κλεισμένη στα δόντια, που ωστ...

Ένα βιβλίο που μέχρι την πρόσφατη επανέκδοσή του από τις Εκδόσεις Κίχλη, κακώς δεν είχε γίνει τόσο γνωστό, είναι το «Στη σωφρονιστική Αποικία», του Φραντς Κάφκα. Σύντομο, μόλις 90 σελίδες (και μαζί με το πλούσιο επίμετρο 170) και μάλιστα σε έκδοση ‘’τσέπης’’, δίνει μια σαφέστερη εικόνα για τις θέσεις του Κάφκα για τη δικαιοσύνη και την ηθική. Ίσως γι’ αυτό και ο ίδιος ο συγγραφέας να θέλησε να διαβάσει αυτό το έργο του δημόσια εκτός Πράγας και όχι κάποιο άλλο.             Με αφόρμηση τις πραγματικές σωφρονιστικές αποικίες των μεγάλων δυνάμεων της εποχής του (πιθανώς τη γαλλική σωφρονιστική αποικία της Νέας Καληδονίας), ο Κάφκα αφηγείται την ιστορία μια εκτέλεσης που λαμβάνει χώρα σε κάποια αποικία της Ανατολής. Μόνοι χαρακτήρες του έργου (απουσιάζουν τα ονόματα), ο απαθής ‘’κατάδικος’’, ο ‘’στρατιώτης’’ που κρατά την αλυσίδα του κατάδικου και οι δύο βασικότεροι χαρακτήρες:   ο ‘’ταξιδιώτης’’, εντεταλμένος από τον νέο διο...

Αφορμή για το παρόν είναι η ιστορία του Βερθέρου με το κίτρινο γιλέκο. Ο Βερθέρος είναι ο κεντρικός ήρωας του κλασσικού μυθιστορήματος του Γκαίτε «Τα Πάθη του νεαρού Βερθέρου», ενός βιβλίου – συμβόλου του κινήματος Sturm und Drang (Θύελλα και Ορμή), προδρόμου του Ρομαντισμού. Το κίνημα αυτό, αλλά και ο ήρωας του βιβλίου, έχουν κοινό τόπο την ευαισθησία στην απόλυτη μορφή της και την αναζήτηση ελευθερίας, μέσω της σύγκρουσης του ερωτικού πάθους με τις κοινωνικές συμβάσεις (βλ. οπισθόφυλλο βιβλίου – Εκδόσεις Άγρα). Ειδικότερα, ο Βερθέρος είναι ένας ανερχόμενος αστός που ερωτεύεται τη μνηστή ενός φίλου του. Ερωτεύεται παράφορα, εξιδανικεύει το αντικείμενο του πόθου του και καταλήγει να νιώθει φυλακισμένος από την ίδια την πραγματικότητα, το ανέφικτο της κατάκτησης του ερωτικού αντικειμένου να μετατρέπεται σε ανέφικτο της ίδια του της ύπαρξης και μόνη οδός διαφυγής και πραγματικής ελευθερίας να είναι αυτή της ‘’εθελούσιας επιλογής του θανάτου’’ (τότε δεν υπήρχε η έννοια της αυτοκτο...

  Κυριακή σήμερα, 15 Νοέμβρη, 2 μέρες μετά τα γεγονότα του Παρισιού και 2 πριν την επέτειο του Πολυτεχνείου. Θα μπορούσα βέβαια να γράψω κάτι σχετικό και ‘’επίκαιρο’’ όπως απαιτούν τα timelines των social media . Αν’ αυτού, επέλεξα να μιλήσω για ένα από τα αριστουργήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, ένα βιβλίο με θέμα την αδικία του καπιταλιστικού συστήματος που γεννά πείνα, χούντες και ρατσισμό, ‘’τα σταφύλια της οργής’’ του Τζων Στάινμπεκ. Το κατά πόσο έχουν σχέση αυτά, με το Παρίσι και το κάθε ‘’Πολυτεχνείο’’, το αφήνω στη δική σας κρίση…      Οι ήρωες του βιβλίου, μέλη της οικογένειας ‘’Τζόουντ’’, παίρνουν ζωή στην Αμερική των αρχών της δεκαετίας του ’30, λίγο μετά το μεγάλο κραχ. Σε κατάσταση οικονομικής δυσπραγίας, αναγκάζονται να ακολουθήσουν το μεγάλο ρεύμα μετανάστευσης της εποχής, την εγκατάλειψη της γης τους και της αγροτικής ζωής, για το ‘’όνειρο’’ της Καλιφόρνια, των εύφορων εδαφών και της ελπίδας για ένα μεροκάματο. Στο ταξίδι αυτό που έμεινε στη...

  Ακριβώς π ριν ξεκινήσω να γράφω αυτές τις λέξεις , έκανα delete σε ένα άλλο αρχείο word στο laptop μου . E δώ και δυο βδομάδες , είχα α π οφασίσει να γράψω κάτι καινούργιο , π ου να συγκεντρώνει όλες μου τις σκέψεις του τελευταίου καιρού και να μ π ορεί να μου π ροσφέρει μια στοιχειώδη ‘’ ψυχοθερα π εία ’’ . Ήθελα α π λά π ολύ να γράψω κάτι καινούργιο , γιατί είχα και αρκετό καιρό να το κάνω . Στο μυαλό μου ωρίμασε ένα κείμενο π ου θα μιλούσε για την αιώνια σύγκρουση μεταξύ της λογικής και των ενορμήσεών μας . Αλλά ειδικά για το δεύτερο , δεν ήξερα π ώς ακριβώς να το ορίσω . Ήθελα να μιλήσω για όλες αυτές τις ε π ιθυμίες π ου είναι καθαρά ζωώδεις , αλλά π ολύ π ερισσότερο για το π ώς , ακόμα και όταν π ράττουμε νομίζοντας ότι διακατεχόμαστε π λήρως α π ό τη λογική μας , το ασυνείδητο είναι αυτό π ου θα κυριαρχεί … Έχουμε φτάσει να π ιστεύουμε ότι είμαστε π...