κομπαρσοι

   Σήμερα μου ζήτησε η μητέρα μου να καθαρίσω το δωμάτιό μου. Να κάνω ένα ξεσκαρτάρισμα και να δω ποια παιχνίδια δε χρειάζομαι πια ώστε να τα πετάξουμε. Μπήκα στο δωμάτιο με ένα σφίξιμο στο στομάχι και κοίταξα τριγύρω.    Είδα τα μικρά μου στρατιωτάκια, στη ντουλάπα απέναντι από το κρεβάτι μου. Τα κοιτάζω πάντα πριν κοιμηθώ και ξέρω πως με κρατάνε ασφαλή, δεν μπορώ να τα πετάξω αυτά.. Είδα το πλαστικό ιστιοφόρο που μου πήρες με αφορμή ένα αστείο που έκανα στη θάλασσα. Κάθε βράδυ με ταξιδεύει σε χώρες ξένες και μέρη αχαρτογράφητα, δεν μπορώ να το πετάξω αυτό.. Είδα το μικρό, κίτρινο, κουρδιστό αυτοκινητάκι που μου είχες δώσει στο δημοτικό. Μου θυμίζει εκείνες τις πιο απλές, πιο αθώες εποχές, δεν μπορώ να το πετάξω αυτό..                                         ...

      Όλα τα αστέρια που βλέπεις τη νύχτα, είναι μέρος αυτού του μικρού κίτρινου κύκλου. - Δεν είναι λυπητερό που εγώ κι εσύ δε θα ξεπεράσουμε ποτέ αυτό το όριο; - Δεν σε εμποδίζει κανείς να το ξεπεράσεις. Επιλογή σου. - Θα πρέπει να γίνω μηχανικός για να εφεύρω τα μέσα ώστε να το ξεπεράσουμε. Αστροναύτης ώστε να είμαι αυτός που θα το ξεπεράσει. Και θα πρέπει να αφήσω πίσω όλα όσα έχω γνωρίσει στη γη, γιατί ένα τέτοιο ταξίδι θα έπαιρνε χιλιάδες χρόνια...  Είμαι μόνο ένας άνθρωπος και ο κόσμος αυτός είναι πολύ μεγάλος για να τον χειριστώ μόνος μου..    Κάθε φορά που κοιτάω τα αστέρια στον ουρανό αισθάνομαι μικρός. Κάθε φορά που μαθαίνω για κάποιον διάσημο καλλιτέχνη ή επιστήμονα, νιώθω χαζός. Στο σχολείο διάβαζα ιστορία και στεναχωριόμουν που δε θα μπορούσα ποτέ να γίνω κομμάτι της, που θα έφευγα χωρίς να αφήσω το στίγμα μου στον κόσμο αυτό.    Είμαι κι εγώ ένας συνηθισμένος άνθρωπος, περιορισμένος από τα όρι...

   Τις τελευταίες μέρες η τηλεόραση με έχει γεμίσει με εικόνες απέχθειας και φόβου. Ο Βαγγέλης, οι παιδόφιλοι, ο πόλεμος και οι βιασμοί. Αυτό είναι η πολιτική. Όσο περισσότερο φοβάσαι, τόσο πιο πειθήνιος είσαι. Όταν ταλαντεύεσαι μεταξύ του φόβου πως θα δείρουν τα παιδιά σου στην πορεία ή πως οι ληστές περιμένουν δίπλα από το ΑΤΜ, θα ζητήσεις μόνος σου τις κάμερες παρακολούθησης προκειμένου να νιώσεις μια εικονική ασφάλεια. Όσο περισσότερο φοβόμαστε το αύριο, τόσο πιο πρόθυμα αποδεχόμαστε κάθε μέτρο ή μνημόνιο, κάθε μορφής ανελευθερία. Οι σκέψεις σου πλημμυρισμένες με φόβους που άλλοι τρύπωσαν εκεί, ναρκωτικά, έξοδος από το ευρώ, τρομοκρατία, κάθε λογής καταστροφολογία. Πώς να μην αποζητήσεις τη λύση στις υποσχέσεις των πολιτικών; Πώς να βρεις το κουράγιο να σταθείς στα πόδια σου όταν το μόνο που σου λένε είναι πως κινδυνεύουμε; Με την ανασφάλεια και την αβεβαιότητα διάχυτες στις ειδήσεις των οκτώ, δεν είναι παράλογο που συμφωνούμε τόσο εύκολα σε ό,τι κι αν μας προτείνουν...

Απόψε, βρήκα μαζί με την ξαδέρφη μου ένα νεογέννητο γατάκι, ξεχασμένο τόσο από τη μητέρα του, όσο και από τους ανθρώπους. Πρέπει να είχε μόλις γεννηθεί γιατί τα μάτια του ήταν ακόμη κλειστά. Το μαζέψαμε και το ταΐσαμε, ευτυχώς η ξαδέρφη μου έχει πάντα λίγο βρεφικό γάλα και μπιμπερό, είναι ενεργή φιλόζωος βλέπεις, από τους λίγους.       Όταν μπήκα κι εγώ στην εφηβεία μου, άρχισα να προβληματίζομαι, άρχισα να βλέπω τον κόσμο μου όπως είναι στην πραγματικότητα και όχι όπως θα ήθελα να είναι. Το πρώτο πράγμα που μου τράβηξε την προσοχή ήταν η εγκατάλειψη των ζώων και η συμπεριφορά των ανθρώπων απέναντι στα αδέσποτα. Ίσως φοβήθηκα μη βρεθώ κι εγώ στη θέση τους, μη βιώσω την ίδια εγκατάλειψη. Δεν ξέρω τι ήταν, αλλά μου άνοιξε τα μάτια στη ζωή που ζουν αυτά τα πλάσματα στον δρόμο. Ξέρεις, και η δικιά μου σκυλίτσα σε ένα κάδο σκουπιδιών μεγάλωνε, παρατημένη μαζί με τα αδέρφια της, μέχρι να τα μαζέψει μια καλή σαμαρείτισσα.       Δεν είναι εύκο...

  Η π ολιτική κρίση και σύγκρουση είναι άγρια , έτσι π ου δεν αφήνει π εριθώρια για ιδεολογικές αμφισβητήσεις και ε π ικίνδυνες π ολιτικές σκέψεις . Ξέρεις ότι η κατάσταση έχει φτάσει σε αδιέξοδο , βλέ π εις ότι π ρέ π ει να δράσεις , άλλα δεν είσαι σίγουρος για το π ώς . Οι π ορείες διαμαρτυρίας π ερνάνε α π αρατήρητες και οι μολότοφ γίνονται αφορμή για να στενέψει ο κλοιός γύρω μας …   Κάθε χρόνο τα νέα μέτρα λιτότητας της κυβέρνησης – της ό π οιας κυβέρνησης –  και η μάστιγα της κοινωνικής αδικίας ωθούν όλο και π ερισσότερο κόσμο σε π ορείες διαμαρτυρίας . Κάθε   χρόνο , εδώ και χρόνια . Ναι , η μαζικότητά τους αυξάνεται συνεχώς και η π λατεία Συντάγματος μοιάζει να βουλιάζει σε κάθε κάλεσμα για π ορεία , άλλα δεν π αύουν να είναι ακριβώς αυτό , α π λώς π ορείες . Μάζες λαού π ου σχηματίζουν ογκώδεις διαδηλώσεις , κόσμος π ου ταλαι π ωρείται στους δρόμο...