κομπαρσοι

  Αυτό το κείμενο, δεν ξέρω αν θα καταλήξει να είναι κάλεσμα, παράπονο, εμβατήριο ή επιτύμβιο. Όμως είναι ανάγκη να βγει έξω. Επέστρεψα σπίτι πριν από λίγη ώρα. Πέμπτη 2 Δεκεμβρίου, 5 το απόγευμα. Έφτιαξα κάτι να φάω, ενώ κάπου αλλού ένα παιδί διανύει την εικοστή δεύτερη ημέρα απεργίας πείνας.    Σε μια ώρα είναι η πορεία αλληλεγγύης στο Ρωμανό.  Ήθελα να πάω, ακόμα θέλω. Μα φοβάμαι. Φοβάμαι ότι θα γίνουν επεισόδια από ανθρώπους οργισμένους ή στρατευμένους, ή από από ανθρώπους με ψυχολογία οπαδού, ή και από ασφαλίτες ακόμα. Και αυτό που φοβάμαι πραγματικά περισσότερο είναι ότι μετά θα έρθουν οι μπάτσοι και θα συλλαμβάνουν και θα κάνουν προσαγωγές πάλι στην τύχη και δε θα αντέξω ένα χέρι να με τραβάει από την τσάντα με δύναμη και να με βάζει στον τοίχο. Θέλω να πω, δεν είμαι τόσο δυνατή για να αντέξω αυτή την καταστολή. Την Καταστολή. Εκείνη που σκότωσε το Γρηγορόπουλο πριν έξι χρόνια και έπλασε το παιδί που λέγεται Ρωμανός σε αυτό που είναι σήμερα.   ...

     Είναι ένας τοίχος στο Παγκράτι, περνάει από εκεί το 732. Κάποιος έγραψε εκεί το 2000 αυτές τις δυο λέξεις. Μες στο καταχείμωνο, τυλιγμένη όπως ήμουν στο τεράστιο μπουφάν μου, με έκανε να ζω από το πουθενά τα ζεστά βράδια. Σκεφτόμουν τα λόγια μιας παλιάς μου καθηγήτριας. Με τη ζέστη, τα σώματα διαστέλλονται και με το κρύο συστέλλονται. Έτσι και το καλοκαίρι οι άνθρωποι ανοίγουν. Ενώ το χειμώνα μαζεύονται.   Παρατηρώντας τη διαβάθμιση του χρώματος της βυσσινάδας στο ποτήρι μου, σκέφτομαι εκείνο τον τοίχο. Ζέστη πολλή.   Εκεί κοντά στον τοίχο, έχει πάντα αστυνομία, μένει εκεί κάποιος “σημαντικός” άνθρωπος. Κάθε φορά που τους βλέπω σκέφτομαι “σκυλιά φυλάτε τ' αφεντικά σας”. Έχετε παρατηρήσει άραγε ποτέ το “Ζεστά βράδια”; Πόσο σας ζεσταίνει η στολή σας και πόσο θέσφατο σας φαίνεται το ότι πρέπει να τη φοράτε; Όταν ακούτε συζητήσεις από τα γύρω μπαλκόνια στις 2 η ώρα, τις νύχτες του Ιουλίου, δε ζηλεύετε;      Όταν μας ακούτε ν...

    Όταν ήμουν μικρή , πηγαίναμε για φαγητό σε μια ταβέρνα στον Καρέα , στους πρόποδες του Υμηττού . Ζεστά μεσημέρια με καρπούζι και γλυκά βράδια , περιμένοντας με ανυπομονησία το επιδόρπιο παγωτό για να γίνω πάλι ευτυχισμένη .      Σχεδόν κάθε φορά , από το πουθενά εμφανιζόταν ένας μουσικός . Ένας κύριος από την Αφρική , γύρω στα σαράντα , με μια κιθάρα και ένα πλατύ χαμόγελο . Τραγουδούσε , σε άπταιστα ελληνικά , τραγούδια για θάλασσες και γαλάζια μάτια περνώντας από τραπέζι σε τραπέζι . Μετέφερε τόση ζεστασιά… Πάντα με έκανε χαρούμενη . Έτσι , κάθε καλοκαίρι είχα ένα γλυκό μα και συνάμα περίεργο συναίσθημα ασφάλειας : ‘’ Τι καλά ! Είναι ακόμα εδώ . Δεν έχουν αλλάξει και πολλά τελικά από τότε που ήμουν έξι χρονών…’’ Πιο μικρή φανταζόμουν πως θα ήταν ωραία αν είχα το θάρρος να τραγουδήσω και εγώ μαζί του . Σαν τις ελληνικές ταινίες , να γίνει η ...