κομπαρσοι

  Τη λατρεύω αυτή την πόλη. Όλοι μου λένε, ότι ίσως να είναι η ασχημότερη της Ελλάδας, με τους πιο δύστροπους ανθρώπους, αλλά δεν τους ακούω και ξέρετε γιατί; Γιατί καταφέρνω κάθε φορά και βλέπω αυτό που δε βλέπουν οι άλλοι. Βλέπω το φως της! Όχι όχι, δεν μπορούν να το δουν όλοι, παρά μόνο όσοι έχουν ρομαντική καρδιά. Είναι ένα περίεργο φως, λίγο μουντό, αλλά ταυτόχρονα λαμπερό, άχαρο αλλά και ζωντανό… Ίσως να παίζει ρόλο και το νέφος σε αυτό… Δεν ξέρω, τι να σας πω…       Χάνομαι στους βρώμικους δρόμους της, που μοιάζουν με μονοπάτια, σε ένα χάος τόσο όμορφο, χωρίς κάποιο προορισμό και όλη η βαβούρα της φτάνει στα αυτιά μου ως μελωδία από ένα παλιό, ξεχασμένο jukebox. Τα μαγαζιά με την ταμπέλα «ΠΩΛΕΙΤΑΙ» ή «ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ» με θλίβουν, αλλά φέρνω στο μυαλό μου-ή τουλάχιστον προσπαθώ-τις παλιές τους δόξες, τότε που ήταν γεμάτα από φιλάρεσκο κόσμο, που αγαπούσε το μοντέρνο και ταυτόχρονα ποιοτικό. Απολαμβάνω τα μικρά στέκια στην πλατεία αγίας Ειρήνης που...

   Έχω ένα κόμπο στο λαιμό που με πνίγει …όχι δε φαίνεται, δεν μπορεί να τον δει κανείς, παρά μόνο εγώ... Με πνίγει κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε λεπτό… Δεν ξέρω που στα κομμάτια οφείλεται, δεν μπορώ να το εξηγήσω. Στρίβω ένα τσιγάρο και προσπαθώ μέσα απ’ τους κύκλους του καπνού να βρω μια άκρη, αλλά τζίφος…      Μόνο όταν σκέφτομαι εσένα ξεφεύγω λίγο. Όσα χιλιόμετρα κι αν μας χωρίζουν, φτάνει μόνο μια σκέψη σου για να έρθεις κοντά μου. Κλείνω τα μάτια και φέρνω στο μυαλό μου τα ατέλειωτα απογεύματα στο στέκι μας, που πίναμε σπιτικές λεμονάδες και μου έκανες συνεχώς παρατηρήσεις για να κόψω το κάπνισμα και σου υποσχόμουν κάθε φορά ότι θα το κάνω, αλλά ακόμα δεν το έχω πάρει απόφαση. Θυμάμαι τις  περιπλανήσεις μας στο κέντρο που παριστάναμε τις πλούσιες, μόνο και μόνο για να νιώσουμε για μερικά λεπτά, πώς είναι να έχεις πολλά λεφτά και ξεκαρδιζόμασταν με τους απορημένους περαστικούς. Ήμασταν και πιο μικρές βλέπεις. Μου λείπουν οι ώρες που περνούσαμε στο μπ...

  Λένε ότι το πρώτο πράγμα που ξεχνάς σε κάποιον είναι η φωνή του. Πράγματι, πολλές φορές πασχίζω να θυμηθώ όχι μόνο τη φωνή σου, αλλά και εσένα, τη μορφή σου, κάθε μικρή λεπτομέρεια πάνω σου που σε έκανε πάντα να ξεχωρίζεις στα μάτια μου. Άλλες φορές πάλι-τα βράδια συνήθως- η σκέψη σου με συνοδεύει είτε όταν περπατάω μ'αυτό το απαλό αεράκι που προκαλεί ένα ευχάριστο ρίγος σ' όλο σου το σώμα είτε όταν είναι πια πολύ αργά και ήσυχα και αρχίζει να  «φυσάει» επικίνδυνα μοναξιά. Αυτά τα βράδια σε ακούω και σε βλέπω σαν να είσαι όντως δίπλα μου και θέλω επιτέλους τόσα πολλά να σου πω που δεν ξέρεις, μα μόλις το επιχειρήσω «χάνεσαι » πάλι. Θυμάσαι τότε που μου έλεγες ότι όταν σε συναντάω μιλάω λίγο και γκρινιάζω πολύ; Δίκαιο είχες και εγώ προσπαθούσα να απολογηθώ λέγοντας ότι γκρινιάζω μόνο σε όσους αγαπώ. Η αλήθεια είναι ότι μου πήρε καιρό να εξηγήσω αυτή τη συμπεριφορά μου, αλλά τελικά κατάλαβα ότι ήταν απόρροια του μεγαλύτερου ίσως φόβου μου τότε, του φόβου μου να σε χάσω...

  Λίγο πριν αρχίσω τη συναρπαστική φοιτητική ζωή μου στο Πανεπιστήμιο Κρήτης έπρεπε να κάνω  κάποια πράγματα: να βρω σπίτι(κάτι μικρό και φθηνό, αφού δεν είναι εποχές για σπατάλες), να γραφτώ στη σχολή, να εξοικειωθώ με την ιδέα του ότι τώρα πια θα πρέπει να ζω μακριά από το μπαμπά και τη μαμά  και γενικά όλα αυτά που κάνουν οι νέοι φοιτητές  που “για κακή τους τύχη’’, περνούν σε κάποιο επαρχιακό ΑΕΙ ή ΤΕΙ της χώρας. Σαν να μη μου έφταναν τα άγχη της προετοιμασίας λοιπόν, άρχισα να εμπεδώνω σιγά-σιγά, ότι ένα καινούριο κεφάλαιο της ζωής μου άρχιζε σιγά σιγά να γράφεται. Τώρα πια θα έπρεπε να αυτοσυντηρούμαι και να προσπαθώ όσο μπορώ να αριστεύω στο τέλος κάθε εξεταστικής(φιλοδοξίες του μπαμπά μεν, δύσκολες δε).      ”Εντάξει…θα γραφτώ στη σχολή, θα κάνω την καρδιά μου πέτρα που θα αποχωριστώ την οικογένειά μου και τη γαμάτη παρέα μου(ναι το ξέρω…ακούγομαι λες και η Κρήτη είναι κάπου στο Νότιο Πόλο) και γενικά θα κάνω ό,τι μπορώ για να τα βγάλω πέ...