κομπαρσοι

  Σε πολλούς ανθρώπους αρέσει να φεύγουν- να απομακρύνονται- να εξαφανίζονται. Λειτουργεί σαν λύτρωση η απόσταση. Απόσταση ισούται ελευθερία, απαλλαγή απ’ τη ρουτίνα και πάνω απ’ όλα σημαίνει διατήρηση του προσωπικού χώρου. Με άλλα λόγια, απόσταση ίσον λύτρωση απ’ την πραγματικότητα. Οι ρυθμοί της ζωής μας μάς κάνουν δούλους του χρόνου και των υποχρεώσεών μας, με αποτέλεσμα να ξεχνάμε τον εαυτό μας. Ξεχνάμε να μας φροντίσουμε εξωτερικά και εσωτερικά, αλλά καμιά φορά ξεχνάμε και ποιοι είμαστε. Ο προσωπικός μας χώρος γίνεται βορά στα θηρία της πραγματικότητας και αλλοτριώνεται, οπότε, όπως είναι λογικό, εμείς οι ίδιοι αλλάζουμε και μετατρεπόμαστε σε θηρία.      Έτσι λοιπόν, μερικοί άνθρωποι θεώρησαν την απόσταση ως μηχανισμό αυτοσυντήρησης (υπό την έννοια της πραγματικής συντήρησης του εαυτού τους), για να γλιτώνουν απ’ τη διάβρωση και να βγαίνουν αλώβητοι απ’ τις καταστάσεις. Άνθρωποι δηλαδή που κάνουν αποκέντρωση, διακοπές σε άκυρες περιόδους του χρόνου, μιλάνε...

  Τα βράδια είναι οι πιο δύσκολες ώρες. Οι σκέψεις παίρνουν χρώμα και σχήμα, οι εφιάλτες γεννιούνται μέσα από λευκά όνειρα, το σκοτάδι κυριεύει τις υπάρξεις. Πάντα όμως, υπάρχει κάποιος που φέρνει τη μέρα και το φως στη ζωή μας.   {« Ε φοβάμαι θα σαλτάρω εδώ πέρα. Δέκα τηλέφωνα το ένα χειρότερο απ’ το άλλο… Ο ένας άρρωστος, η άλλη πηγμένη στη δουλειά, ο τρίτος -ο κολλημένος- κλαίει και οδύρεται για την τύπισσα –ακόμα. Και φυσικά η μαμά μου εξέθεσε όλα τα προβλήματα της οικογένειας, απ’ το οικονομικό μέχρι τη γαρδένια στη βεράντα που πάνω στο άνθισμα κάηκε. Και τί να πω και εγώ; Κλείστε με, έχουμε και δικά μας προβλήματα; Μιλούσα με τις ώρες, έδινα λύσεις τη μία μετά την άλλη (όχι πάρε καλύτερα σιρόπι, όχι μην πας στο Βερολίνο με οτοστόπ για να τη βρεις) και ξεχνιόμουν λίγο. Κάθε φορά, όμως, που έληγε η συζήτηση και έκλεινε το τηλέφωνο, ήμουν ακόμα χειρότερα. Βυθισμένη για ώρα στα προβλήματα άλλων, είχα αποπροσανατολιστεί τελείως και τα δικά μου πετάγονταν μπροστά μου κάθε ...

  « Το μυαλό του έχει γίνει μαρμελάδα » . Θυμάμαι αυτή τη φράση λες και την ακούω τώρα για π ρώτη φορά . Αντηχεί με τον ίδιο π αράξενο και τρομακτικό τρό π ο στα αυτιά μου . Τη θυμάμαι , γιατί αφορούσε κά π οιον π ου είχα για ίνδαλμα , αφού π άντα με π ροστάτευε , με έβαζε στους ώμους του και ξαφνικά δεν μ ’ άγγιζε τί π οτα . Τη θυμάμαι γιατί μέσα σε μια τέτοια φράση συσσωρευόταν η στεναχώρια και μάλλον η οργή του alter ego μου . Τη θυμάμαι γιατί ήμουν μικρή κι οι « μαρμελάδες » μου ‘ ταν άγνωστες ακόμα .      Πέρασαν τα χρόνια . Είδα « μαρμελάδα » να κυκλοφορεί γύρω μου , είδα διάφορες ενδοφλέβιες « μαρμελάδες » π εταμένες δί π λα μου στη βόλτα μου , είδα π ολλούς με μυαλά σαν του ινδάλματος . Ποτέ δεν τις δέχτηκα όμως τις μαρμελάδες . Δεν μ π ορώ να α π οδεχτώ την α π ο π οινικο π οίηση τους ούτε και το « έλα μώρε αν όχι τώρα π ότε ; » . Η α ...