κομπαρσοι

   Η γιαγιά πάλι μπέρδεψε το φυτοφάρμακο με το αλεύρι και παραλίγο να βάλει το τηγάνι στη φωτιά. Οι ιατροί λένε πως η κατάστασή της δεν μπορεί να βελτιωθεί, πως το να μείνει στάσιμη είναι ότι καλύτερο μπορούμε να ελπίζουμε. Δεν μπορεί πλέον να φροντίσει τον εαυτό της και της έχουμε γυναίκα. Ο παππούς μου, βλέπεις, αδυνατεί να καταλάβει πως είναι πάλι ένα μικρό, άμαθο παιδάκι και συνεχίζει να την μαλώνει κάθε φορά που κάνει κάτι λάθος. Κάθε εφτά δευτερόλεπτα ένας ακόμη άνθρωπος διαγιγνώσκεται με άνοια.    Η άνοια μαστίζει το 10% των ατόμων της τρίτης ηλικίας στην Ελλάδα, ενώ η απουσία δομών στήριξης των πασχόντων είναι παντελής. Αυτό σημαίνει πως όλο το βάρος της φροντίδας τους πέφτει πάνω στην οικογένειά τους και κανείς δεν τους προετοίμασε ποτέ για τέτοια ευθύνη. Το να βλέπει κανείς ένα πρόσωπο τόσο κοντινό του να μη τον αναγνωρίζει μπορεί να τον επηρεάσει με περισσότερους τρόπους από ότι φαντάζεται. Όταν βλέπεις τον άνθρωπο που σε έφερε στον κόσμο να χάνετα...

  Στα χρόνια της εθνικιστικής έξαρσης, στις μέρες που το ναζιστικό μόρφωμα της Χρυσής Αυγής μεσουρανεί στο πολιτικό γίγνεσθαι, η ανθρωπιά συνεχίζει να αγνοεί σύνορα και συμβατικές διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα σε ανθρώπους.Η Ελλάδα, χώρα πλέον πολυπολιτισμική, αποτελεί πεδίο διακίνησης ιδεών, κουλτούρων και αντιλήψεων, με κέντρο των εξελίξεων την ξένη σε όλους μας Αθήνα. Ξένη, όχι γιατί περπατώντας στην Πατησίων, την πλατεία Ομόνοιας και τα Εξάρχεια θα συναντήσεις ανθρώπους από κάθε γωνιά του πλανήτη. Άλλωστε είναι αυτοί ξένοι; Εσύ τους έμαθες ως ξένους..ή μάλλον κάποιοι σου είπαν πως πρέπει να τους διακρίνεις, να υψώσεις τον προσωπικό σου φράχτη και να τους αφήσεις κάπου στο περιθώριο, μακριά από την επιρροή  του μυαλού και των συναισθημάτων σου.      Για εμένα το μόνο αληθινά ξένο είναι το ξένο προς την αλήθεια, το ξένο δηλαδή προς την ανθρώπινη φύση και τις αξίες που είναι σύμφυτες με αυτή.Και έτσι φθάνω ξαφνικά στην Πανεπιστημίου, σε λίγο διασχίζω την ...

Έλα, κάτσε δίπλα μου. Θέλεις να συνεχίσουμε αυτή τη συζήτηση που είχαμε αφήσει στη μέση; Ναι, αυτή που με ρώτησες τι είναι η ευτυχία, αν είναι αληθινή. Το σκέφτηκα και τώρα πια έχω μια ιδέα. Η ευτυχία είναι σαν το γυαλί...  Το γυαλί είναι εκεί, δίπλα σου, ακόμα και αν, διάφανο όπως είναι, προσπαθεί να κρυφτεί. Κάθε φορά που το κοιτάς κι από άλλη γωνία, αλλάζουν τα είδωλα πάνω του και μπορείς να αντιληφθείς την παρουσία του. Το φως πέφτει επάνω του και χορεύουν τον πιο όμορφο χορό τα δυο τους, το γυαλί και το φως, η ευτυχία και το φως. Όταν κοιτάς τον κόσμο μέσα από ένα γυαλί, αυτός αλλάζει.  Τα χρώματα γίνονται πιο έντονα και ανακατεύονται,  θολώνουν οι άκρες και λάμπουν όσα βρίσκονται στο  κέντρο,  ακριβώς απέναντί σου. Και αν διαλέξεις ένα άλλο γυαλί, θα αλλάξουν τα χρώματα, μπορεί να αλλάξουν ακόμα και τα σχήματα. Φαίνεται πως κάθε γυαλί κρύβει μέσα του και ένα ξεχωριστό κόσμο…. Κάπως έτσι και η ευτυχία. Μας κάνει να βλέπουμε τη ζωή σαν μέσα απ...

«Γιατί πονάει τόσο η αγάπη;»… Θυμάσαι τότε που με ρώτησες; Είχα σαστίσει. Ήθελα να σε πάρω αγκαλιά και να σου φωνάξω πως δεν πονάει, πως ότι πονάει δεν είναι αγάπη και πως όλα θα πάνε καλά. Αλλά δεν το έκανα, ήξερα πως θα έλεγα ψέματα. Ναι, η αγάπη πονάει… Με τον δικό της τρόπο. Είναι ένας πόνος γλυκός, ζεστός, ίσως ακόμα και δίκαιος. Είναι ένας πόνος που θυμίζει εσένα και αυτό είναι που τον κάνει τόσο άσχημο. Με μία τόσο απλή ερώτηση με έριξες σε σκέψεις. «Γιατί δεν είναι εύκολη». Τι άλλο να σου έλεγα; Είναι το μόνο που ξέρω για την αγάπη και το έμαθα με τον δύσκολο τρόπο, όπως όλοι μας. Αν ήταν κάτι το εύκολο, η αγάπη, δε θα είχε τόση αξία, θα την βαριόμασταν γρήγορα. Αν ήταν τόσο εύκολο το να αγαπήσεις και να αγαπηθείς θα ήταν όλα όμορφα και ρόδινα, τόσο που θα χάναμε την όρεξη να την κυνηγήσουμε. Πονάει, λοιπόν, για να σου δείξει την αξία της, εκεί κατέληξα. Δύο τρόπους έχει για να μιλήσει η αγάπη. Τον έναν μπορείς να τον πεις και έρωτα… Αυτό το συναίσθημα που σε κάνε...

  Τα βράδια είναι οι πιο δύσκολες ώρες. Οι σκέψεις παίρνουν χρώμα και σχήμα, οι εφιάλτες γεννιούνται μέσα από λευκά όνειρα, το σκοτάδι κυριεύει τις υπάρξεις. Πάντα όμως, υπάρχει κάποιος που φέρνει τη μέρα και το φως στη ζωή μας.   {« Ε φοβάμαι θα σαλτάρω εδώ πέρα. Δέκα τηλέφωνα το ένα χειρότερο απ’ το άλλο… Ο ένας άρρωστος, η άλλη πηγμένη στη δουλειά, ο τρίτος -ο κολλημένος- κλαίει και οδύρεται για την τύπισσα –ακόμα. Και φυσικά η μαμά μου εξέθεσε όλα τα προβλήματα της οικογένειας, απ’ το οικονομικό μέχρι τη γαρδένια στη βεράντα που πάνω στο άνθισμα κάηκε. Και τί να πω και εγώ; Κλείστε με, έχουμε και δικά μας προβλήματα; Μιλούσα με τις ώρες, έδινα λύσεις τη μία μετά την άλλη (όχι πάρε καλύτερα σιρόπι, όχι μην πας στο Βερολίνο με οτοστόπ για να τη βρεις) και ξεχνιόμουν λίγο. Κάθε φορά, όμως, που έληγε η συζήτηση και έκλεινε το τηλέφωνο, ήμουν ακόμα χειρότερα. Βυθισμένη για ώρα στα προβλήματα άλλων, είχα αποπροσανατολιστεί τελείως και τα δικά μου πετάγονταν μπροστά μου κάθε ...

           Ξύ π να . Άνοιξε τα μάτια σου και κοίτα γύρω σου . Θα δεις την π ρώτη σου διαφήμιση για συστήματα ασφαλείας. Πλέον ο κόσμος σου δεν είναι ασφαλής, πρέπει να κλειστείς μέσα σου και να κλειδώσεις καλά την πόρτα. Θα δεις την πρώτη σου διαφήμιση με την «σκουπιδοπαρέα». Τα παιδιά σου θα εξοικειωθούν με την περιβαλλοντική καταστροφή, δε θα την βλέπουν σαν πρόβλημα. Θα δεις τον ρατσισμό να θριαμβεύει στην ίδια σου τη χώρα. Είναι δίπλα σου, σου χτυπάει την πόρτα. Θα δεις την Ουκρανία, τους γείτονές σου, να παλεύουν με τις φλόγες. Άρματα μάχης εισβάλουν σε πόλεις, δοκιμές πυρηνικών πυραύλων να περνάνε απαρατήρητες και οι φωνές τους πνίγονται στο αίμα. Θα δεις τη Συρία να βυθίζεται στον εμφύλιο. Άνθρωποι πεθαίνουν από εντολές αυτών που δεν έμαθαν ποτέ τι σημαίνει βιοπορισμός. Θα δεις έναν κόσμο που σαπίζει. Έναν κόσμο που εσύ πιστεύεις τόσο μακρινό… Κάνε μια βόλτα στο κέντρο, δίπλα σου. Πέρνα από τις πλατείες στα Εξάρχεια και δες όσο...

  « Μια μ έρα μ ου π ες θα μ ε π άρεις και θα φύγου μ ε α π’ όλους και α π’ όλα . Θα π ά μ ε σε μ ια π αραλία , θα π ίνου μ ε μπ ύρες , θα κάνου μ ε έρωτα στη θάλασσα , θα κοιτά μ ε τ ’ αστέρια και θα λέ μ ε ότι αυτό θα κρατήσει για π άντα . Ε π ειδή είναι χει μ ώνας δεν μ έχεις π άει ακό μ α στην π αραλία . Καταλαβαίνω . Έχεις και δουλειές , τρεχά μ ατα και π ου να τα χωρέσεις όλα . Καταλαβαίνω . Δ εν έχεις και βενζίνη , π ου να βρεις λεφτά ίσα ίσα τα βγάζεις π έρα κάθε μ ήνα , άσε π ου σαι και π ερήφανος να ζητήσεις α π ό τους γονείς σου . Καταλαβαίνω . Αλλά γιατί ρε γα μ ώτο δε μ’ έχεις π άει κά π ου αλλού ; Γιατί δεν μ’ έχεις π άει να κάνου μ ε την αγα π η μ ένη μ ου βόλτα στα στενάκια ανά μ εσα στην Ερ μ ού και την Κολοκοτρώνη ; Γιατί δε μ ε εκ π λήσσεις π ια ; Με βαρέθηκες ; Τι π αίζει ; »      « Μια μ έρα της εί π α ότι θα π ά μ ε στη θάλα...