κομπαρσοι

  Ήταν μια όμορφη μέρα και ήθελα τόσο να βγω έξω . Αγωνιούσα να συν – αθροιστώ. Η Αθήνα προσφέρεται άλλωστε για συν-αθροίσεις. Πραγματικά που να πρωτοπας. Στην συν – άθροιση της Ερμού ή στης Σταδίου. Κατευθύνθηκα έτσι προς τα κει να δω πού θα έχει περισσότερο κόσμο. Με έκπληξη διαπίστωσα μια εκπληκτική συν – άθροιση στο μετρό Συντάγματος. Κόσμος περιχαρής απολάμβανε να συν - αθροίζεται στο χώρο. Στην έρωτησή μου απαντούσαν ότι απολάμβαναν ιδιαίτερα την αίσθηση του ανήκειν σε αυτή τη συν – άθροιση. Αποτελούσαν έναν ευχάριστο συνδυασμό ανθρώπων που συν – αποτελούσαν ένα εκπληκτικό άθροισμα. Διερωτώμενοι για το αν συν – αποτελούν κάτι και όχι απλώς ένα άθροισμα, πειστικά απάντησαν ότι έχουν τον κοινό σκοπό της μετακίνησης προς τη δουλειά τους και λόγω της τακτικότητας της συνάντησης αυτής, ήτοι της πραγματοποίησης σε όλες τις εργάσιμες ημέρες (εξαιρουμένων των αργιών!), εκλείπει πλέον η ανάγκη προηγούμενης πρόσκλησης. Να τονιστεί επίσης ότι μου εξέφρασαν με ιδιαίτερη ...

Απρίλιος 2017. Πρόθυρα του 2 ου γύρου των προεδρικών εκλογών στη Γαλλία, με νικητές δύο πρόσωπα όχι και τόσο αξιέπαινα και υποδειγματικά: από τη μία ένα ακροδεξιό κόμμα με άγνωστες βλέψεις και από την άλλη ένα «κεντρώο» κόμμα, συνεχιστής της διαφθοράς και των πελατειακών σχέσεων. Αυτή είναι η Ευρώπη, κυρίες και κύριοι, την οποία «δημιουργήσαμε» και για την οποία οι παππούδες μας έφτυσαν αίμα και έχυσαν ιδρώτα για να την κάνουν καλύτερη, με το πέρας του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Και αντίστοιχα, αυτή είναι η Ελλάς, που εδώ και τέσσερις δεκαετίες ψηφίζει, όχι για το καλό του τόπου, αλλά για το συμφέρον που ο κάθε ψηφοφόρος έχει. Γιατί αυτή είναι η φύση του ανθρώπου: αυτή η ακατάπαυστη «λαιμαργία» για περισσότερα, όπως κι αν λέγονται αυτά: χρήματα, εξουσία, κ.λπ.. Όπου κι αν πας βλέπεις τη διαφθορά και το «βόλεμα» και λες από μέσα σου: «Ρε γαμώ το, ένας άνθρωπος που να έχει προσπαθήσει  μόνος του, με τις δικές του δυνάμεις, για να πάρει μία θέση σ’ αυτή την κωλοχώρα, δεν υπάρχει;» ...

Δε μπορώ να πω καληνύχτα. Όχι απόψε. Όχι. Δε κινδυνεύω . Όχι εγώ.  Όχι εδώ.  Στο Παρίσι όμως; Στο Παρίσι ναι. Να φοβάμαι;  Και βέβαια φοβάμαι. Παρίσι, Συρία, Αμερική, Ελλάδα...  Δεν είναι τόσο μακρινά. Χτες εκεί, αύριο εδώ, πάντα κάπου, πάντα κάποιοι, πάντα για κάποιο λόγο που δε μπορώ ποτέ να καταλάβω. Για κάποιο λόγο που ξεπερνά την ανθρώπινη συνείδηση, τη δική μου λογική. Για ένα λόγο που κάθε φορά μας κατατάσσει στην κορυφή των πιο ηλιθίων ειδών στον πλανήτη. Άλλες φορές το ονομάζουν οικονομικό συμφέρον, άλλες θρησκεία, άλλοτε πολίτευμα, παράνομα όπλα...  Εγώ το ονομάζω πόλεμο! Και τον πόλεμο τον ονομάζω συνειδητή επιθυμία του ανθρώπου να σκοτώσει άλλον άνθρωπο. Χωρίς έλεος, χωρίς φόβο και ενοχή. Σήμερα εκεί, αύριο εδώ. Σήμερα αυτοί, αύριο εμείς. Εκφοβισμός, σκοτάδι, απειλή, μακελειό, το κουμπί...ψυχρή εκτέλεση. Και όλο αυτό; Για σαράντα παρθένες; Για λεφτά και θησαυρούς; Για πετρέλαιο και ορυκτά; Ζωές που μία-μία θυσιάζοντα...

   Χιλιάδες πρόσωπα κάθε στιγμή που κυλά στραμμένα μπροστά στον τηλεοπτικό δέκτη, γυρισμένα σε μία επίπλαστη πραγματικότητα, έναν τεχνητό κόσμο. Κι όμως, τούτο τον κόσμο είναι κανείς να τον προσέξει ιδιαίτερα, αν όχι να τον θαυμάσει κάτω από ένα καθεστώς πολιτικής ανορθοδοξίας.    Η τηλεοπτική πραγματικότητα είναι το σημείο στο χάρτη μεταξύ των συνομωσιολογιών και του ψύχραιμου ντετερμινισμού. Πρόκειται για μία σκηνή πλήρως καθοδηγούμενη από τα ισχυρά συμφέροντα, ενώ ταυτόχρονα υποκύπτει ασταμάτητα στον χαώδη επηρεασμό καθενός από τους συντελεστές της. Αυτός ο συνδυασμός μπορεί να περιγραφεί ως κάτι εξίσου εντυπωσιακό όσο μία τράπουλα που πετάχτηκε τυχαία στον αέρα με τα φύλλα της να προσγειώνονται σχηματίζοντας ένα πύργο από χαρτιά.          Από τα πρώτα της βήματα ανακαλύφθηκε η ισχυρή δυνατότητα επηρεασμού της και έτσι, από το πουθενά, συστάθηκε ένας ολόκληρος μηχανισμός με σκοπό να διαιωνίσει και να εντείνει την ύπαρξη νοοτροπιών...

  Ακόμα και ένα παιδί μαθαίνει από πολύ νωρίς ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται. Κατά τα διδάγματα της φιλοσοφίας, οι κοινωνίες αποτελούν ένα οργανικό σύνολο, το οποίο μπορεί να περνά διαρκώς από ένα στάδιο σε άλλο, αλλά μεταβάλλεται στο ρου της ιστορίας με τα ίδια βασικά χαρακτηριστικά. Ξέρετε, εξουσιάζοντες και εξουσιαζόμενοι υπήρχαν πάντα και σε κάθε μεγάλη υλική μεταβολή της κοινωνικής πραγματικότητας, συνέβησαν και οι μεγάλες κοινωνικές εκρήξεις και ανακατατάξεις. Η μοναρχία εκτοπίστηκε μόνο όταν η κοινωνία εγκατέλειψε τα χωράφια και στράφηκε στη βιομηχανία και στο εμπόριο, διευρύνοντας του ορίζοντές της σε όλο τον κόσμο(βλ. μεγάλες ανακαλύψεις). Κατ’ αυτόν τον τρόπο πια, είχε σημασία μόνο το χρήμα και όχι η γη. Οι μονάρχες έμειναν με τη γη και την πολιτική εξουσία, ώσπου το άρμα του φιλελευθερισμού τους άφησε μόνο με τη γη… Ο καπιταλισμός εδραιώθηκε ως κυρίαρχη ιδεολογία, ώσπου η υπερπαραγωγή να οδηγήσει στο μεγάλο κραχ του ’29 και η εκμετάλλευση στην ανάδυση της μαρξιστικής ιδ...

  ‘’Τα νέα είναι σοβαρά’’, έλεγε ένα παιδί στη γειτονιά - ακουγόταν ως το μπαλκόνι μου - γύρω στα 4. Το ύφος του σοβαρό, επιτηδευμένο και κοροϊδευτικό. Οι γονείς του στο καπάκι ψοφήσαν στο γέλιο. Μαλάκες, μας πήραν χαμπάρι! Αυτό.      Αν τύχει ποτέ κι έχεις εξουσία και δύναμη πάνω σε κάποιον και θες είτε να τον τιμωρήσεις παραδειγματικά, είτε να τον ταπεινώσεις προληπτικά, βάζοντάς τον να κάνει κάτι που θεωρείς βαρετό, κοιτά αυτό το κάτι να μην βασίζεται σε μία λογική που ο μικρός σου νους απλά αδυνατεί να χωρέσει. Γιατί, τότε αυτό το κάτι θα γίνει το μεγαλύτερο όπλο του εναντίον σου και η αιτία για να χάσεις. Και δυστυχώς, αυτό ζούμε τις τελευταίες μέρες.      Συνεχίστε να αδειάζετε τα ράφια του σούπερ μάρκετ που έχουν μέσα μακαρόνια, αλεύρι, κονσέρβες και τα συναφή. Να δω τί φαΐ θα φτιάξετε. Αμ, δεν είναι τα υλικά αγαθά αυτά που πρέπει να περισώσετε. Αυτά μας φέραν ως εδώ ή και όχι. Το σίγουρο όμως είναι ότι στα ψυχικά αγαθά πρέπει να στηρι...

καπιταλισμός/σοσιαλισμός . δουλεύεις. η δουλειά σου, αποφέρει κάποιο προϊόν το οποίο αγοράζεται και έτσι υπάρχει κέρδος. το κέρδος το μοιράζεσαι μαζί με τα αφεντικά, τα οποία δουλεύουν κάνοντας κάποια τηλεφωνήματα ή και καθόλου δουλειά, αλλά έχουν το άγχος. φύση/κρίση. η φύση του ανθρώπου νου καπιταλισμού τα έφερε έτσι ώστε ήρθε η κρίση έχει οδηγήσει στο να παρακαλάς κάποιον να δουλέψεις για αυτόν, και να σου δώσει ένα μικρό κομμάτι από αυτά που θα παράξεις. πολλές φορές, και αφιλοκερδώς, ελπίζοντας πως δεν χρειάζεται να ted ρέφεσαι καν. οι συνθήκες στις οποίες θα δουλέψεις, θα είναι επίσης, όποιες επιθυμεί ο εργοδότης. πάτος/κράτος. το κράτος, παρέχει προστασία στον εργαζόμενο απέναντι στους κακούς εργοδότες, απολύοντας τον εργαζόμενο δίχως προειδοποίηση μέσα σε μια μέρα για να πούμε  ερτ1  παράδειγμα. επίσης, παρέχει κοινωνικά αγαθά όπως φροντιστήρια για την παιδεία, χαράτσια για να μείνεις, φυλακισμένες οροθετικές για την ισότητα, ράντζα για  την...

Διαβάζοντας ευρωπαϊκό δίκαιο… Αυνανιζόμενος και μόνο στην ιδέα της πιθανής ρήξης… Συλλογιζόμενος το αύριο… Αγανακτισμένος από τους πανταχού ηλίθιους… ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΜΕΤΟΧΏΝ;;;;;;;;;;;   Μπα, δεν είναι μόνο αυτό. Είναι κάτι παραπάνω. Είναι ένας επικοινωνιακός – πολιτικός πόλεμος. Ή μάλλον η προπαρασκευαστική περίοδος του που οι εκατέρωθεν  πλευρές χρησιμοποιούν διπλωματία και εκβιασμούς. Και όπως πάντα στους πολέμους, δεν  υπάρχουν καλοί και κακοί, όπως τυχόν θέλουν να παρουσιάσουν… Υπάρχουν συμφέροντα.      Ο πόλεμος που έπεται, δεν θα είναι ανάμεσα στον Βαρουφάκη και τον Σόιμπλε, ούτε ανάμεσα στον Τσίπρα και την Μέρκελ.  Ο πόλεμος ήταν και θα είναι ταξικός. Τα ευρωπαϊκά (συμπεριλαμβανομένων βέβαια των ελληνικών) κεφάλαια, εναντίον των ευρωπαϊκών (συμπεριλαμβανομένων βέβαια και του ελληνικού) λαών. Και επειδή γνώσεις οικονομικών δεν κατέχω και επειδή ακόμα βλέπω και τα πράγματα λίγο επιφανειακά, χωρίς φιλοσοφικό και ξεκάθαρο πολιτικό υπόβαθρο,...

  Κατέβαινα τις σκάλες ένα α π όγευμα και άκουσα μία μαμά να π ροσ π αθεί να μάθει στην κόρη της ιστορία . “ Διάβασε !!! ” , της ούρλιαζε . Το κοριτσάκι έκανε μία π ροσ π άθεια δειλά και έλεγε μία ολόκληρη π ρόταση , χωρίς π ροφανώς να καταλαβαίνει τελείως τί εννοεί και άλλαζε μία λέξη στο τέλος , ενώ το νόημα π αρέμενε ίδιο . Η μάνα της ωρυόταν : “ Θα γίνεις α π οτυχημένο !!! Δεν ξέρεις να διαβάσεις !! ” . Εί π α για μια στιγμή να φύγω . Αλλά ο τόνος της μάνας έδειχνε π ως δεν είχε όρια . Το π αιδί είχε π ιεστεί π έρα α π ό τις δυνάμεις του και τραμ π ουκιζόταν α π ό την ίδια του τη μάνα . Έμεινα ακόμα π έντε λε π τά έξω α π ό την π όρτα , ελ π ίζοντας π ως αυτό ήταν ένα μοναδικό ξέσ π ασμα και θα σταματούσε αργότερα . Αλλά όχι . Για την ακρίβεια σταμάτησε λίγο η μάνα να φωνάζει γιατί είχε καταλάβει π ως κά π οιος είναι α π ' έξω . Έκανα να φύγω και στάθηκα π ιο...