"Η μνήμη μας είναι ο μεγαλύτερος εχθρός μας", λένε οι σοφοί του κόσμου. "Η σκιά της ευτυχίας μας". Πιο πολύ από βαρύγδουπη δήλωση, μου θυμίζει δελφικό χρησμό. Αμφίσημο, με πολλές πιθανές εξηγήσεις, ενδεχομένως, και ατυχείς...εξαρτάται από τον ερμηνευτή. Γιατί, όμως, να εχθρεύονται οι αναμνήσεις μας την ίδια την ύπαρξή μας; Ίσως επειδή τις ανακαλούμε, όταν είμαστε δυστυχισμένοι και θέλουμε να βιώσουμε την πικρία της νοσταλγίας των ευτυχισμένων μας στιγμών. Αν, λοιπόν, δεχθούμε ότι τα καλολαδωμένα γρανάζια του φροϋδικού μηχανισμού της απώθησης λειτουργούν σωστά, τότε η λέξη ανάμνηση είναι στο μυαλό μας παντρεμένη με την αλησμόνητη, ευτυχή στιγμή του παρελθόντος μας. Τι κρίμα, όμως, που κάποιοι από εμάς ζούμε εγκλωβισμένοι στη φυλακή των αναμνήσεών μας ή ακόμα χειρότερα δεν απολαμβάνουμε τις στιγμές του παρόντος, επειδή φοβόμαστε ότι θα μας ξεγλιστρήσουν και θα σπεύσουν να αναζητήσουν τη θέση τους στο βασίλειο της μνήμης μας! Εντάξει, κάνουμε λάθος και το...
- το blog για τους ανθρώπους της διπλανής πόρτας.......