Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Εμφάνιση αναρτήσεων με την ετικέτα Α

εσύ θυμάσαι;

  "Η μνήμη μας είναι ο μεγαλύτερος εχθρός μας", λένε οι σοφοί του κόσμου. "Η σκιά της ευτυχίας μας". Πιο πολύ από βαρύγδουπη δήλωση, μου θυμίζει δελφικό χρησμό. Αμφίσημο, με πολλές πιθανές εξηγήσεις, ενδεχομένως, και ατυχείς...εξαρτάται από τον ερμηνευτή. Γιατί, όμως, να εχθρεύονται οι αναμνήσεις μας την ίδια την ύπαρξή μας; Ίσως επειδή τις ανακαλούμε, όταν είμαστε δυστυχισμένοι και θέλουμε να βιώσουμε την πικρία της νοσταλγίας των ευτυχισμένων μας στιγμών. Αν, λοιπόν, δεχθούμε ότι τα καλολαδωμένα γρανάζια του φροϋδικού μηχανισμού της απώθησης λειτουργούν σωστά, τότε η λέξη ανάμνηση είναι στο μυαλό μας παντρεμένη με την αλησμόνητη, ευτυχή στιγμή του παρελθόντος μας. Τι κρίμα, όμως, που κάποιοι από εμάς ζούμε εγκλωβισμένοι στη φυλακή των αναμνήσεών μας ή ακόμα χειρότερα δεν απολαμβάνουμε τις στιγμές του παρόντος, επειδή φοβόμαστε ότι θα μας ξεγλιστρήσουν και θα σπεύσουν να αναζητήσουν τη θέση τους στο βασίλειο της μνήμης μας!      Εντάξει, κάνουμε λάθος και το...

παραμυθιάζομαι...

  Μια φορά κι έναν καιρό ήταν οι άνθρωποι και τα παραμύθια τους . Δράκοι , νεράιδες , τέρατα , ωραίες κοιμωμένες , μάγισσες και νάνοι , πρίγκηπες που αγάπησαν κορίτσια που κοιμόντουσαν στις στάχτες ή δάγκωσαν δηλητηριασμένα μήλα . Ψεύτικος κόσμος ή το μεγάλωμά μας , οι ήρωες της παιδικής μας ηλικίας , η σφραγίδα και η εγγύηση της χαμένης μας αθωότητας ;       Όλοι συμφωνούμε πως τα παραμύθια πάντα ήταν και πάντα θα είναι ωραία ...... το παραμύθιασμα όμως ; Εδώ θα διαφωνήσουμε . Χωρίς δεύτερη σκέψη , θα απαντήσετε " όχι ". Θα βιαστείτε να αποτινάξετε από πάνω σας το στίγμα του παραμυθιασμένου .      Λογικό ..... το παραμύθιασμα , κατά γενική ομολογία , αποκοιμίζει , εξαπατά , ναρκώνει , δημιουργεί πρόσφορο έδαφος για υψηλές προσδοκίες . Η μια πλευρά του αντιφατικού εαυτού μου , που θέλει να φαίνομαι με τη λογική μου τετράγωνη , λάτρης του αγνού...

χωρίς τίτλο

  Αυτή τη φορά θα ήθελα να μιλήσουμε για τη σιω π ή . Ναι , γι αυτή την εκκωφαντική σιω π ή , π ου , δυστυχώς , έχει αρχίσει να μας ε π ιβάλλεται , π ροκαλώντας σάλο μέσα μας , κάθε φορά π ου , ε π ιλέγοντάς την , βάζουμε φρένο στην έκφραση ….. έκφραση συναισθημάτων , έκφραση ε π ιθυμιών , έκφραση α π όψεων , έκφραση αντιρρήσεων .     Τελευταία , αναρωτιέμαι , όλο και συχνότερα , γιατί ε π ικράτησε η σιω π ή και γιατί διαφεντεύει τη ζωή μας . Την ε π ιβάλαμε οι ίδιοι στους εαυτούς μας , γιατί μας βόλευε ; Μας την ε π έβαλαν εξωγενείς π αράγοντες , γιατί τους βόλευε ; Τι ακριβώς συνέβη ;   Στην π ερί π τωσή μου , η σιγή ξεκίνησε ως ε π ιλογή και κατέληξε ψυχαναγκασμός . Με ανέθρεψαν με το κλισέ « η σιω π ή είναι χρυσός » . Χρησιμο π οιώντας την , λοι π όν , ως α π άντηση π ρος αφελή και άστοχα σχόλια , π ρος ηλίθιες συμ π εριφορές και ενοχλητικούς π αντογνώστες , π αραμύθια...