κομπαρσοι

Απρίλιος 2017. Πρόθυρα του 2 ου γύρου των προεδρικών εκλογών στη Γαλλία, με νικητές δύο πρόσωπα όχι και τόσο αξιέπαινα και υποδειγματικά: από τη μία ένα ακροδεξιό κόμμα με άγνωστες βλέψεις και από την άλλη ένα «κεντρώο» κόμμα, συνεχιστής της διαφθοράς και των πελατειακών σχέσεων. Αυτή είναι η Ευρώπη, κυρίες και κύριοι, την οποία «δημιουργήσαμε» και για την οποία οι παππούδες μας έφτυσαν αίμα και έχυσαν ιδρώτα για να την κάνουν καλύτερη, με το πέρας του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Και αντίστοιχα, αυτή είναι η Ελλάς, που εδώ και τέσσερις δεκαετίες ψηφίζει, όχι για το καλό του τόπου, αλλά για το συμφέρον που ο κάθε ψηφοφόρος έχει. Γιατί αυτή είναι η φύση του ανθρώπου: αυτή η ακατάπαυστη «λαιμαργία» για περισσότερα, όπως κι αν λέγονται αυτά: χρήματα, εξουσία, κ.λπ.. Όπου κι αν πας βλέπεις τη διαφθορά και το «βόλεμα» και λες από μέσα σου: «Ρε γαμώ το, ένας άνθρωπος που να έχει προσπαθήσει  μόνος του, με τις δικές του δυνάμεις, για να πάρει μία θέση σ’ αυτή την κωλοχώρα, δεν υπάρχει;» ...

  Πάλλομαι σ΄ ένα σάκο. Δεν ξέρω αν βλέπω, δεν ξέρω αν ζω, μα πάλλομαι. Είναι τόσο μοναχικά εδώ. Ακούω τα ήρεμα νερά και αγγίζω το τίποτα. Δημιουργήθηκα από το τίποτα κι εδώ θέλω να μείνω. Μόνο πάλλομαι. Δε σκέφτομαι, δεν αναπνέω, παρασύρομαι.      Νιώθω το κεφάλι μου να μεγαλώνει. Σφίγγω τα μάτια μου για να αντέξω. Από κάπου εξαρτώμαι. Βάζω το δάχτυλο στο στόμα μη μιλήσω. Δεν πάλλομαι. Σκέφτομαι ότι πάλλομαι.      Μεγαλώνω, το νιώθω. Με το δάχτυλο στο στόμα και τα μάτια ερμητικά κλειστά, μεγαλώνω. Πού πήγε το νερό και το τίποτα; Ακούω επαναλαμβανόμενο θόρυβο κι αγγίζω το κελί μου με όλο μου το σώμα. Ασφυξία.      Θα νικήσω. Θα σπρώξω δυνατά και θα νικήσω. Θα γίνω ξανά ένα με το τίποτα και τα ήρεμα νερά. Και δε θα σκέφτομαι ότι πάλλομαι. Θα πάλλομαι. Δύναμη.      Κλαίω και φωνάζω. Μπαίνει αέρας μέσα μου. Τι γίνεται; Κουνάω χέρια και πόδια και δεν πονάω. Ελευθερία!      Ανοίγω τα μάτια μ...

Δε μπορώ να πω καληνύχτα. Όχι απόψε. Όχι. Δε κινδυνεύω . Όχι εγώ.  Όχι εδώ.  Στο Παρίσι όμως; Στο Παρίσι ναι. Να φοβάμαι;  Και βέβαια φοβάμαι. Παρίσι, Συρία, Αμερική, Ελλάδα...  Δεν είναι τόσο μακρινά. Χτες εκεί, αύριο εδώ, πάντα κάπου, πάντα κάποιοι, πάντα για κάποιο λόγο που δε μπορώ ποτέ να καταλάβω. Για κάποιο λόγο που ξεπερνά την ανθρώπινη συνείδηση, τη δική μου λογική. Για ένα λόγο που κάθε φορά μας κατατάσσει στην κορυφή των πιο ηλιθίων ειδών στον πλανήτη. Άλλες φορές το ονομάζουν οικονομικό συμφέρον, άλλες θρησκεία, άλλοτε πολίτευμα, παράνομα όπλα...  Εγώ το ονομάζω πόλεμο! Και τον πόλεμο τον ονομάζω συνειδητή επιθυμία του ανθρώπου να σκοτώσει άλλον άνθρωπο. Χωρίς έλεος, χωρίς φόβο και ενοχή. Σήμερα εκεί, αύριο εδώ. Σήμερα αυτοί, αύριο εμείς. Εκφοβισμός, σκοτάδι, απειλή, μακελειό, το κουμπί...ψυχρή εκτέλεση. Και όλο αυτό; Για σαράντα παρθένες; Για λεφτά και θησαυρούς; Για πετρέλαιο και ορυκτά; Ζωές που μία-μία θυσιάζοντα...

  Αν τύχει π οτέ και συνυ π άρξεις μ αζί μ ου σε π αρέα , θα π αρατηρήσεις ότι δε μ ιλάω π ολύ . Συχνά κάθο μ αι σιω π ηλή και ακούω τις συζητήσεις των άλλων , χωρίς να σχολιάζω . Οι άνθρω π οι π ου έχω γνωρίσει κατά καιρούς εκλα μ βάνουν τη σιω π ή μ ου ως εσωστρέφεια , αδιαφορία ή αυτα π άρνηση . Οι δικοί μ ου άνθρω π οι ξέρουν π ως εί μ αι α π λά κλε π το μ ανής .      Όχι , δε συνηθίζω να κλέβω κοσ μ ή μ ατα α π ό π λανόδιους π ωλητές , μπ ίρες α π ό π ερί π τερα ή σα π ούνια α π ό σ π ίτια π ου τυχαίνει να ε π ισκεφτώ . Κλέβω τις ιστορίες των ανθρώ π ων . Ιστορίες μ ικρές και μ εγάλες , σ π άνιες και συνηθισ μ ένες , π αλιές και μ ισοτελειω μ ένες . Ιστορίες π ου συνέβησαν κά π οτε και ιστορίες π ου δεν έχουν ακό μ α συ μ βεί . Ιστορίες ανθρώ π ων π ου αγα π ώ και ανθρώ π ων π ου συνάντησα μ ία μ όνο φορά . Τους αφήνω να μ ιλούν για ώρα κι εκείνοι π αρασύρο...