κομπαρσοι

  Πάλλομαι σ΄ ένα σάκο. Δεν ξέρω αν βλέπω, δεν ξέρω αν ζω, μα πάλλομαι. Είναι τόσο μοναχικά εδώ. Ακούω τα ήρεμα νερά και αγγίζω το τίποτα. Δημιουργήθηκα από το τίποτα κι εδώ θέλω να μείνω. Μόνο πάλλομαι. Δε σκέφτομαι, δεν αναπνέω, παρασύρομαι.      Νιώθω το κεφάλι μου να μεγαλώνει. Σφίγγω τα μάτια μου για να αντέξω. Από κάπου εξαρτώμαι. Βάζω το δάχτυλο στο στόμα μη μιλήσω. Δεν πάλλομαι. Σκέφτομαι ότι πάλλομαι.      Μεγαλώνω, το νιώθω. Με το δάχτυλο στο στόμα και τα μάτια ερμητικά κλειστά, μεγαλώνω. Πού πήγε το νερό και το τίποτα; Ακούω επαναλαμβανόμενο θόρυβο κι αγγίζω το κελί μου με όλο μου το σώμα. Ασφυξία.      Θα νικήσω. Θα σπρώξω δυνατά και θα νικήσω. Θα γίνω ξανά ένα με το τίποτα και τα ήρεμα νερά. Και δε θα σκέφτομαι ότι πάλλομαι. Θα πάλλομαι. Δύναμη.      Κλαίω και φωνάζω. Μπαίνει αέρας μέσα μου. Τι γίνεται; Κουνάω χέρια και πόδια και δεν πονάω. Ελευθερία!      Ανοίγω τα μάτια μ...

   Σήμερα μου ζήτησε η μητέρα μου να καθαρίσω το δωμάτιό μου. Να κάνω ένα ξεσκαρτάρισμα και να δω ποια παιχνίδια δε χρειάζομαι πια ώστε να τα πετάξουμε. Μπήκα στο δωμάτιο με ένα σφίξιμο στο στομάχι και κοίταξα τριγύρω.    Είδα τα μικρά μου στρατιωτάκια, στη ντουλάπα απέναντι από το κρεβάτι μου. Τα κοιτάζω πάντα πριν κοιμηθώ και ξέρω πως με κρατάνε ασφαλή, δεν μπορώ να τα πετάξω αυτά.. Είδα το πλαστικό ιστιοφόρο που μου πήρες με αφορμή ένα αστείο που έκανα στη θάλασσα. Κάθε βράδυ με ταξιδεύει σε χώρες ξένες και μέρη αχαρτογράφητα, δεν μπορώ να το πετάξω αυτό.. Είδα το μικρό, κίτρινο, κουρδιστό αυτοκινητάκι που μου είχες δώσει στο δημοτικό. Μου θυμίζει εκείνες τις πιο απλές, πιο αθώες εποχές, δεν μπορώ να το πετάξω αυτό..                                         ...

  Έλεγε ότι δεν της άρεσαν οι ομ π ρέλες . Έβρεχε , κι αυτή π ερ π ατούσε , χωρίς να τη νοιάζει π ου τη μούσκευαν οι σταγόνες , γιατί μόνο τότε ένιωθε ζωντανή . Όταν το κρύο νερό έ π εφτε στα μαλλιά της , στα μάγουλα της , χαιρόταν π ου έ π αιρνε τη θέση των δακρύων της . Δεν έκλαιγε π ια , γιατί να κλάψει ; Τις κορόιδευε τις ομ π ρέλες . Κι όταν της έλεγα ότι μ ' αρέσουν , γελούσε . Γιατί να π ροφυλαχτείς , έλεγε . Σε π ονάει η βροχή ;      Με π ονάει . Μου τρυ π άει το δέρμα και με κάνει να θυμάμαι . Μ π ήκα στο μετρό μούσκεμα . Στη διαδρομή τη σκεφτόμουν να γελάει με μένα π ου γκρίνιαζα , για όσα εκείνη δεν καταλάβαινε . Εγώ γκρινιάζω για τη φυγή , κι αυτή μου λέει να μην ανησυχώ γιατί ό π οιος φεύγει γυρίζει π άλι .      Κά π οιος α π έναντι με κοιτάει διακριτικά . Πλάθω ιστορίες , π ου π άει άραγε ; Φεύγει ή γυρίζει ; Ποιος π ονάει π ...

  Σήμερα έμαθα ότι τα δάκρυα έχουν διαφορετική σύσταση ανάλογα με το συναίσθημα που νιώθουμε τη δεδομένη στιγμή. Όχι, δεν το έμαθα στο πανεπιστήμιο. Εκεί μας μαθαίνουνε για γονίδια και DNA , όχι για αισθήματα. Δε μπορώ να μετρήσω τα δάκρυα της χαράς ούτε τα δάκρυα της λύπης. Για μένα, και τα δύο ήταν δάκρυα. Απλώς, ίδια δάκρυα.      Θέλω να πιστεύω στην επιστήμη όσο πιστεύω και στη ζωή. Θέλω να πιστεύω στα γονίδια όσο και στην ελεύθερη βούληση. Θέλω να ξέρω πότε αυτό το φιλί είναι για καληνύχτα ή για αντίο. Δε διαβάζεις αρκετά, γι αυτό και δεν ξέρεις τη δύναμη των λέξεων. Πότε σημαίνουν τα πάντα και πότε δε σημαίνουν απολύτως τίποτα. Θα σου πω κάποτε κάτι και δε θα ξέρεις τι να το κάνεις. Να το πετάξεις ή να το κρατήσεις; Δε θα είσαι διαβασμένος.      Ακόμα κι αν κάθεσαι στο τελευταίο θρανίο, ψάξε, γιατί ποτέ κανένας δε θα σου μάθει πώς να μην πληγώνεις και να μην πληγώνεσαι. Δε μου φαίνεσαι περίεργος και αυτό είναι που με ανησυχεί.  ...

διαβάστε ακούγοντας το τραγούδι παράλληλα: https://www.youtube.com/watch?v=iO1IfYGVHEo&feature=share   Π όσο ξαφνικά ένα απλό χαζό τραγούδι σου γεννά τόσα συναισθήματα, που θες να το βάλεις σε ριπλέι για την υπόλοιπη ζωή σου. Κ αι είναι ένα τόσο χαζό κι ανούσιο τραγούδι. Χωρίς νόημα, χωρίς πάθος, χωρίς σχεδόν τίποτα αλλά για κάποιο λόγο αισθάνεσαι τόσο αδικημένη, τόσο παρατημένη από τον ίδιο σου τον εαυτό, τόσο θυμωμένη μαζί του που τον άφησες όταν σε χρειαζόταν τόσο. Κ αι γίνεται τέτοιος κατακλυσμός μέσα σου που κλαις χωρίς να το θες, κλαις στο ρυθμό, κλαις με χαμόγελο, κλαις με ευτυχία ζωγραφισμένη σε ολόκληρο το κορμί σου γιατί τα κατάφερες. Μ πορεί όχι ακόμα τελείως, αλλά προσπαθείς και είσαι σε καλό δρόμο. Κ αι είναι υπέροχο που προχωράς, που θες ήλιο, που θες γέλιο, θες δόντια μέσα από τα χείλη. Κ αι ξαναβάζεις το τραγούδι που τελειώνει πάλι από την αρχή. Σκέφτεσαι μπούκλες, πορτοκαλί μπούκλες που πέφτουν σε έμπειρους ανακουφισμένους ώμους και μοσχοβολούν μέσα στην ...

  Στις Ταξίμ και τις Μεσολογγίου του κόσμου , ο κρατικός π αρεμβατισμός ξε π ερνάει τα π ροσχήματα . Αναιρεί τις στοιχειώδεις λογικές δομές , δεν χρησιμο π οιεί καν αφορμές και δικαιολογίες . Χτυ π άνε στο ψαχνό μέρα μεσημέρι . Η εικόνα α π ό τη Ρώμη κάνει το γύρο του κόσμου : ένα κορίτσι στα δεκαεννιά του κάτω α π’ τη μ π ότα του κρατικού αυταρχισμού . Γύρω της μια ανθρώ π ινη ασ π ίδα , ο φίλος της , τυλιγμένος κι ο ίδιος στο αίμα , δι π λώνεται γύρω της π ροστατευτικά . Εξοργίζεσαι . Την ε π όμενη φορά θα είμαστε π ιο π ολλοί . Θα κοιτάς π ίσω σου και θα κρατάμε μέχρι εκεί π ου φτάνει το μάτι . Στις αλυσίδες θα κρατάμε τον δι π λανό μας π ιο σφιχτά κι ας μην τον ξέρουμε , και θα τραγουδάμε τα συνθήματα π ιο δυνατά . Αλήθεια , εσύ για τι θα έδινες τη ζωή σου ; Υ π άρχει ένα κορίτσι , τη βλέ π ω καιρό τώρα αλλά δεν της μιλάω π οτέ . Ξέρω το γέλιο της και στις π ...