κομπαρσοι

Σε ένα χρονικό σημείο που οι αναμνήσεις του εγκλεισμού φαντάζουν μακριά (αλλά σαν να ξαναπλησιάζουν), έχει ίσως μεγαλύτερη αξία ένα σχόλιο με αφορμή την ταινία μικρού μήκους του Βασίλη Κεκάτου με τίτλο «Όταν κοιμάσαι ο κόσμος αδειάζει» που κυκλοφόρησε στα πλαίσια του project ‘’ ENTER ’’ του Ιδρύματος Ωνάση [1] . Η ταινία αποτελεί μόνο την αφορμή του παρόντος, γιατί εκκινώντας από την προσέγγιση του σκηνοθέτη στην πανδημία και το γενικευμένο lockdown , είναι ενδιαφέρον να μεταπηδήσουμε σε ένα άρθρο του Γιάννη Κτενά στην Εφημερίδα των Συντακτών για τον επίκαιρο χαρακτήρα του βιβλίου του J . Crary «24/7. Ο ύστερος καπιταλισμός και το τέλος του ύπνου». Το αξιοπερίεργο λοιπόν είναι καταρχάς τι κάνει δύο ανθρώπους, με αφορμή το ίδιο γεγονός, να καταλήξουν σε διαμετρικά αντίθετες θέσεις και το τελικό ερώτημα είναι ο απελευθερωτικός χαρακτήρας που μπορεί να ενέχει η  τέχνη, όταν μας οδηγεί μέσω της κριτικής αλληλεπίδρασης με το καλλιτεχνικό έργο στο άκρως πολιτικό ερώτημα του πώς θέλο...

 Οι Κομπάρσοι εμφανίστηκαν μια μέρα σαν όλες τις άλλες. Με ‘’μητέρα’’ την πλατφόρμα του google ξεκίνησαν να ανεβαίνουν κείμενα και να εμφανίζονται σε μια διαδικτυακή πλατφόρμα, κάτι σαν τις αναρτήσεις στην αρχική σελίδα του Facebook . Αλλά τι μπορεί να συνδέει αυτές τις αναρτήσεις; Τι μπορεί να συνδέει τις αναρτήσεις κάθε blog , κάθε διαδικτυακού ημερολογίου, αλλά και κάθε ημερολογίου; Τι διαφορά έχει αν έγραψε τα κείμενα ένα άτομο ή χιλιάδες; Πώς νιώθουμε, όταν διαβάζουμε ένα κείμενο που γράψαμε κάποτε, ακόμα και ένα παλιό μήνυμα στο κινητό; Πολλοί από όσους έχουν αφήσει ένα κείμενό τους εδώ, ίσως και να μην το αναγνωρίσουν, λες και βλέπουν έναν ξένο. Φυσικά και υπερβάλλω. Η αλήθεια είναι ότι θα χαμογελάσουν σαν να είδαν έναν παλιό φίλο στο δρόμο, απ’ αυτούς που θες πολύ να βλέπεις, αλλά όχι να τους εντάξεις στη ζωή σου, στη ζωή που θες να αναγνωρίσεις πλέον ως δική σου. Ο παλιός φίλος είναι καλός μόνο για να νοσταλγήσουμε κάτι που δεν είμαστε πια. Γιατί όμως να μην διεκδ...

  Στις αρχικές σελίδες των διαδικτυακών σου κύκλων, μόνο ψευδεπίγραφες ευτυχίες και πρότυπα ζωής. Άρθρα στη lifo , ψεύτικες ειδήσεις, πόλεμοι σε live μετάδοση, κοινωνικοπολιτικές αναλύσεις ατόμων της διπλανής πόρτας, έρωτες σε δημόσια παράσταση, γέλια με φίλους, ο καθένας απ’ το σπίτι.  Ξέρεις, εκεί δε θα βρεις ποτέ κενό. Πάντα κάτι σου γεμίζει τη ζωή. Κανίβαλοι χρήστες της απελπισίας μας για πλήρωση. Όλοι έχουν εκεί ρόλο. Όλα είναι διαφορετικά και πάντα υπάρχει χώρος για πλήρωση επιθυμιών. Καθημερινή δημοπρασία για την έγκριση του δεύτερου εαυτού σου.      Που να χωρέσουν τόσες επιθυμίες σε έναν κόσμο, έφτιαξες και δεύτερο. Να είσαι άριστος μαθητής, να είσαι εργατικός, να είσαι ποθητός, να έχεις χρήματα, να έχεις το καλύτερο αυτοκίνητο… Τρένα επιθυμιών τρέχουν διαρκώς και κάπου έκρυψες την ευτυχία.      Γέννησε η δύση καταθλιπτικούς πολίτες και μετρό της τρέλας. Και μετά σου έφταιξε η τρομοκρατία.  Φοβάσαι. Μην φέρει πάλι ο φόβος ...

    ‘’Είμαι δυνατός. Έλλογο ον. Παιδί της χαραυγής του νέου μιλένιουμ. Ξέρεις είναι τόσο όμορφο να μπορώ να μαθαίνω τόσα πράγματα. Η ζωή φαντάζει γεμάτη νόημα. Κοιτώ γύρω μου τον κόσμο και τα μόρια που φέρουν τη ζωή και έχω τόσα να πω. Μου έδωσε το σχολείο μου τις βάσεις. Τώρα είμαι στο πανεπιστήμιο. Είμαι επιστήμων. Η μαμά είναι τόσο χαρούμενη. Τις μιλώ για όλα αυτά που διαβάζω στα βιβλία. Πλέον, στο καθημερινό τραπέζι του σπιτιού κάνω διαλέξεις στους γονείς μου. Μαθαίνοντας για τη δομή της ζωής, νιώθω πιο ισχυρός. Πλέον γνωρίζω. Ζώα, φυτά, άνθρωποι, ουσίες, οργανικά στοιχεία, σύμπαν, όλα ύλη… Δε θέλω να σταματήσω να μαθαίνω. Μπορούμε να φτάσουμε εκεί που δεν είχαμε φανταστεί. Μπορούμε να κάνουμε τη ζωή ακόμα ευκολότερη. Κάποια στιγμή θα φτάσουμε στον Άρη. Θα μάθουμε να αναπαράγουμε φυτά, ζώα, ακόμα και ανθρώπους. Θα ‘μαστε ευτυχισμένοι…      Ακόμα και αν δεν είμαστε, θα ξέρουμε τόσα, ώστε με ένα χάπι να έρχεται και η ευτυχία. Πολλά προχώρησαν από τα πρώτ...

  Επιθυμώ, θέλω, γουστάρω, ποθώ… Νομίζω πως είναι υπερβολικά πολλά τα ρήματα για να εκφράσουμε την επιθυμία. Και την επιθυμία πώς να την αντιληφθώ; Με την σοβαρότητα και συμβατικότητα του ‘’επιθυμώ’’ ή με την ένταση του ‘’ποθώ’’; Και από την άλλη, το μυαλό κάθε ανθρώπου κατακλύζεται ασταμάτητα από τόσο πολλές επιθυμίες, αλλά και συνάμα τόσο διαφορετικές μεταξύ τους, ώστε ο ορισμός της επιθυμίας να φαντάζει όλο δυσκολότερος, αλλά και ενδιαφέρων.      Καταρχάς, από την εποχή του Αριστοτέλη και το ‘’άλογον'', διαφαίνεται η υποτίμηση της επιθυμίας και η ‘’ανακήρυξή της’’ σε βασίλειο κάθε ζωώδους ενστίκτου. Μέχρι και σήμερα, ο καθένας συνδυάζει τις παραπάνω έννοιες, κατά κύριο λόγο, με ό,τι αποκαλούμε βασική ανάγκη. Τροφή και σεξ, τα δύο που λατρεύουμε, αλλά και υποτιμούμε, θεωρώντας τα ελέγξιμα από την ανθρώπινη λογική, κάτι που μας κάνει να νιώθουμε όλο και πιο ισχυροί.      Πράγματι, αυτή η τάση του ανθρώπου να ‘’αποκηρύξει’’ το ζώο μέσα του εί...

  Αν τύχει π οτέ και συνυ π άρξεις μ αζί μ ου σε π αρέα , θα π αρατηρήσεις ότι δε μ ιλάω π ολύ . Συχνά κάθο μ αι σιω π ηλή και ακούω τις συζητήσεις των άλλων , χωρίς να σχολιάζω . Οι άνθρω π οι π ου έχω γνωρίσει κατά καιρούς εκλα μ βάνουν τη σιω π ή μ ου ως εσωστρέφεια , αδιαφορία ή αυτα π άρνηση . Οι δικοί μ ου άνθρω π οι ξέρουν π ως εί μ αι α π λά κλε π το μ ανής .      Όχι , δε συνηθίζω να κλέβω κοσ μ ή μ ατα α π ό π λανόδιους π ωλητές , μπ ίρες α π ό π ερί π τερα ή σα π ούνια α π ό σ π ίτια π ου τυχαίνει να ε π ισκεφτώ . Κλέβω τις ιστορίες των ανθρώ π ων . Ιστορίες μ ικρές και μ εγάλες , σ π άνιες και συνηθισ μ ένες , π αλιές και μ ισοτελειω μ ένες . Ιστορίες π ου συνέβησαν κά π οτε και ιστορίες π ου δεν έχουν ακό μ α συ μ βεί . Ιστορίες ανθρώ π ων π ου αγα π ώ και ανθρώ π ων π ου συνάντησα μ ία μ όνο φορά . Τους αφήνω να μ ιλούν για ώρα κι εκείνοι π αρασύρο...