κομπαρσοι

Αφορμή για το παρόν είναι η ιστορία του Βερθέρου με το κίτρινο γιλέκο. Ο Βερθέρος είναι ο κεντρικός ήρωας του κλασσικού μυθιστορήματος του Γκαίτε «Τα Πάθη του νεαρού Βερθέρου», ενός βιβλίου – συμβόλου του κινήματος Sturm und Drang (Θύελλα και Ορμή), προδρόμου του Ρομαντισμού. Το κίνημα αυτό, αλλά και ο ήρωας του βιβλίου, έχουν κοινό τόπο την ευαισθησία στην απόλυτη μορφή της και την αναζήτηση ελευθερίας, μέσω της σύγκρουσης του ερωτικού πάθους με τις κοινωνικές συμβάσεις (βλ. οπισθόφυλλο βιβλίου – Εκδόσεις Άγρα). Ειδικότερα, ο Βερθέρος είναι ένας ανερχόμενος αστός που ερωτεύεται τη μνηστή ενός φίλου του. Ερωτεύεται παράφορα, εξιδανικεύει το αντικείμενο του πόθου του και καταλήγει να νιώθει φυλακισμένος από την ίδια την πραγματικότητα, το ανέφικτο της κατάκτησης του ερωτικού αντικειμένου να μετατρέπεται σε ανέφικτο της ίδια του της ύπαρξης και μόνη οδός διαφυγής και πραγματικής ελευθερίας να είναι αυτή της ‘’εθελούσιας επιλογής του θανάτου’’ (τότε δεν υπήρχε η έννοια της αυτοκτο...

Απρίλιος 2017. Πρόθυρα του 2 ου γύρου των προεδρικών εκλογών στη Γαλλία, με νικητές δύο πρόσωπα όχι και τόσο αξιέπαινα και υποδειγματικά: από τη μία ένα ακροδεξιό κόμμα με άγνωστες βλέψεις και από την άλλη ένα «κεντρώο» κόμμα, συνεχιστής της διαφθοράς και των πελατειακών σχέσεων. Αυτή είναι η Ευρώπη, κυρίες και κύριοι, την οποία «δημιουργήσαμε» και για την οποία οι παππούδες μας έφτυσαν αίμα και έχυσαν ιδρώτα για να την κάνουν καλύτερη, με το πέρας του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Και αντίστοιχα, αυτή είναι η Ελλάς, που εδώ και τέσσερις δεκαετίες ψηφίζει, όχι για το καλό του τόπου, αλλά για το συμφέρον που ο κάθε ψηφοφόρος έχει. Γιατί αυτή είναι η φύση του ανθρώπου: αυτή η ακατάπαυστη «λαιμαργία» για περισσότερα, όπως κι αν λέγονται αυτά: χρήματα, εξουσία, κ.λπ.. Όπου κι αν πας βλέπεις τη διαφθορά και το «βόλεμα» και λες από μέσα σου: «Ρε γαμώ το, ένας άνθρωπος που να έχει προσπαθήσει  μόνος του, με τις δικές του δυνάμεις, για να πάρει μία θέση σ’ αυτή την κωλοχώρα, δεν υπάρχει;» ...

  Στις αρχικές σελίδες των διαδικτυακών σου κύκλων, μόνο ψευδεπίγραφες ευτυχίες και πρότυπα ζωής. Άρθρα στη lifo , ψεύτικες ειδήσεις, πόλεμοι σε live μετάδοση, κοινωνικοπολιτικές αναλύσεις ατόμων της διπλανής πόρτας, έρωτες σε δημόσια παράσταση, γέλια με φίλους, ο καθένας απ’ το σπίτι.  Ξέρεις, εκεί δε θα βρεις ποτέ κενό. Πάντα κάτι σου γεμίζει τη ζωή. Κανίβαλοι χρήστες της απελπισίας μας για πλήρωση. Όλοι έχουν εκεί ρόλο. Όλα είναι διαφορετικά και πάντα υπάρχει χώρος για πλήρωση επιθυμιών. Καθημερινή δημοπρασία για την έγκριση του δεύτερου εαυτού σου.      Που να χωρέσουν τόσες επιθυμίες σε έναν κόσμο, έφτιαξες και δεύτερο. Να είσαι άριστος μαθητής, να είσαι εργατικός, να είσαι ποθητός, να έχεις χρήματα, να έχεις το καλύτερο αυτοκίνητο… Τρένα επιθυμιών τρέχουν διαρκώς και κάπου έκρυψες την ευτυχία.      Γέννησε η δύση καταθλιπτικούς πολίτες και μετρό της τρέλας. Και μετά σου έφταιξε η τρομοκρατία.  Φοβάσαι. Μην φέρει πάλι ο φόβος ...

    ‘’Είμαι δυνατός. Έλλογο ον. Παιδί της χαραυγής του νέου μιλένιουμ. Ξέρεις είναι τόσο όμορφο να μπορώ να μαθαίνω τόσα πράγματα. Η ζωή φαντάζει γεμάτη νόημα. Κοιτώ γύρω μου τον κόσμο και τα μόρια που φέρουν τη ζωή και έχω τόσα να πω. Μου έδωσε το σχολείο μου τις βάσεις. Τώρα είμαι στο πανεπιστήμιο. Είμαι επιστήμων. Η μαμά είναι τόσο χαρούμενη. Τις μιλώ για όλα αυτά που διαβάζω στα βιβλία. Πλέον, στο καθημερινό τραπέζι του σπιτιού κάνω διαλέξεις στους γονείς μου. Μαθαίνοντας για τη δομή της ζωής, νιώθω πιο ισχυρός. Πλέον γνωρίζω. Ζώα, φυτά, άνθρωποι, ουσίες, οργανικά στοιχεία, σύμπαν, όλα ύλη… Δε θέλω να σταματήσω να μαθαίνω. Μπορούμε να φτάσουμε εκεί που δεν είχαμε φανταστεί. Μπορούμε να κάνουμε τη ζωή ακόμα ευκολότερη. Κάποια στιγμή θα φτάσουμε στον Άρη. Θα μάθουμε να αναπαράγουμε φυτά, ζώα, ακόμα και ανθρώπους. Θα ‘μαστε ευτυχισμένοι…      Ακόμα και αν δεν είμαστε, θα ξέρουμε τόσα, ώστε με ένα χάπι να έρχεται και η ευτυχία. Πολλά προχώρησαν από τα πρώτ...

  Πάλλομαι σ΄ ένα σάκο. Δεν ξέρω αν βλέπω, δεν ξέρω αν ζω, μα πάλλομαι. Είναι τόσο μοναχικά εδώ. Ακούω τα ήρεμα νερά και αγγίζω το τίποτα. Δημιουργήθηκα από το τίποτα κι εδώ θέλω να μείνω. Μόνο πάλλομαι. Δε σκέφτομαι, δεν αναπνέω, παρασύρομαι.      Νιώθω το κεφάλι μου να μεγαλώνει. Σφίγγω τα μάτια μου για να αντέξω. Από κάπου εξαρτώμαι. Βάζω το δάχτυλο στο στόμα μη μιλήσω. Δεν πάλλομαι. Σκέφτομαι ότι πάλλομαι.      Μεγαλώνω, το νιώθω. Με το δάχτυλο στο στόμα και τα μάτια ερμητικά κλειστά, μεγαλώνω. Πού πήγε το νερό και το τίποτα; Ακούω επαναλαμβανόμενο θόρυβο κι αγγίζω το κελί μου με όλο μου το σώμα. Ασφυξία.      Θα νικήσω. Θα σπρώξω δυνατά και θα νικήσω. Θα γίνω ξανά ένα με το τίποτα και τα ήρεμα νερά. Και δε θα σκέφτομαι ότι πάλλομαι. Θα πάλλομαι. Δύναμη.      Κλαίω και φωνάζω. Μπαίνει αέρας μέσα μου. Τι γίνεται; Κουνάω χέρια και πόδια και δεν πονάω. Ελευθερία!      Ανοίγω τα μάτια μ...

Δε μπορώ να πω καληνύχτα. Όχι απόψε. Όχι. Δε κινδυνεύω . Όχι εγώ.  Όχι εδώ.  Στο Παρίσι όμως; Στο Παρίσι ναι. Να φοβάμαι;  Και βέβαια φοβάμαι. Παρίσι, Συρία, Αμερική, Ελλάδα...  Δεν είναι τόσο μακρινά. Χτες εκεί, αύριο εδώ, πάντα κάπου, πάντα κάποιοι, πάντα για κάποιο λόγο που δε μπορώ ποτέ να καταλάβω. Για κάποιο λόγο που ξεπερνά την ανθρώπινη συνείδηση, τη δική μου λογική. Για ένα λόγο που κάθε φορά μας κατατάσσει στην κορυφή των πιο ηλιθίων ειδών στον πλανήτη. Άλλες φορές το ονομάζουν οικονομικό συμφέρον, άλλες θρησκεία, άλλοτε πολίτευμα, παράνομα όπλα...  Εγώ το ονομάζω πόλεμο! Και τον πόλεμο τον ονομάζω συνειδητή επιθυμία του ανθρώπου να σκοτώσει άλλον άνθρωπο. Χωρίς έλεος, χωρίς φόβο και ενοχή. Σήμερα εκεί, αύριο εδώ. Σήμερα αυτοί, αύριο εμείς. Εκφοβισμός, σκοτάδι, απειλή, μακελειό, το κουμπί...ψυχρή εκτέλεση. Και όλο αυτό; Για σαράντα παρθένες; Για λεφτά και θησαυρούς; Για πετρέλαιο και ορυκτά; Ζωές που μία-μία θυσιάζοντα...

  Κυριακή σήμερα, 15 Νοέμβρη, 2 μέρες μετά τα γεγονότα του Παρισιού και 2 πριν την επέτειο του Πολυτεχνείου. Θα μπορούσα βέβαια να γράψω κάτι σχετικό και ‘’επίκαιρο’’ όπως απαιτούν τα timelines των social media . Αν’ αυτού, επέλεξα να μιλήσω για ένα από τα αριστουργήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, ένα βιβλίο με θέμα την αδικία του καπιταλιστικού συστήματος που γεννά πείνα, χούντες και ρατσισμό, ‘’τα σταφύλια της οργής’’ του Τζων Στάινμπεκ. Το κατά πόσο έχουν σχέση αυτά, με το Παρίσι και το κάθε ‘’Πολυτεχνείο’’, το αφήνω στη δική σας κρίση…      Οι ήρωες του βιβλίου, μέλη της οικογένειας ‘’Τζόουντ’’, παίρνουν ζωή στην Αμερική των αρχών της δεκαετίας του ’30, λίγο μετά το μεγάλο κραχ. Σε κατάσταση οικονομικής δυσπραγίας, αναγκάζονται να ακολουθήσουν το μεγάλο ρεύμα μετανάστευσης της εποχής, την εγκατάλειψη της γης τους και της αγροτικής ζωής, για το ‘’όνειρο’’ της Καλιφόρνια, των εύφορων εδαφών και της ελπίδας για ένα μεροκάματο. Στο ταξίδι αυτό που έμεινε στη...