κομπαρσοι

  Η Η λεγόμενη oasis κάπου μέσα στο κέντρο προσφέρει δροσιστικό καφέ και λαχταριστά γεύματα . Είναι στη σκιά των δέντρων και παράλληλα πάνω σε έναν από τους πιο κεντρικούς δρόμους της Αθήνας . Η λεγόμενη oasis έκανε το φιλαράκι μου να ιδρώσει και να κουραστεί . Το έκανε να κλάψει , του έκοψε τα φτερά …       Σε μια Αθήνα του 2014 ένα δεκαοκτάχρονο κορίτσι θέλει να δουλέψει για να καλύψει τα έξοδα των διακοπών του . Βλέπεις , δεν θέλει να ζητήσει και αυτά τα χρήματα από τους γονείς της . Θέλει τις κάρτες και τα τσιγάρα της να τα πληρώνει μόνη της .       Ένα απόγευμα μιας Τρίτης στη Βαλτετσίου το φιλαράκι μου έκλαιγε . Ένιωσε πως εξαπατήθηκε . Ένιωσε πως στα δεκαοκτώ του δεν μπορεί να κάνει αυτό που θέλει , έτσι μου είπε .      Εκείνο το βράδυ αυτό το κορίτσι δεν μπόρεσε να ονειρευτεί τα πράγματα...

   Το πρώτο πράγμα που είδα όταν άνοιξα τα μάτια μου ήταν ένα αμφιθέατρο γεμάτο φοιτητές να κρατάνε μανιωδώς σημειώσεις. Κοιμόμουν, μα μου είπαν πως έπρεπε να ξυπνήσω. Μου είπαν πως πρέπει να παρακολουθήσω το μάθημα, να κρατήσω σημειώσεις, να παραδώσω εργασίες, να πάρω ένα πτυχίο, να βρω δουλειά, να μαζέψω λεφτά, να παντρευτώ, να κάνω παιδιά, μόνο και μόνο για να μάθω και σε εκείνα πως πρέπει να κάνουν το ίδιο.    Κάθε φορά που κλείνω τα μάτια μου και ονειρεύομαι, με ξυπνάνε. Με ξυπνάνε με «πρέπει να κάνεις» και «πρέπει να προλάβεις», μου λένε πως δεν είναι αυτός καιρός για όνειρα. Μεγαλώνουμε σε ένα κόσμο που έφτιαξαν άλλοι για εμάς, σύμφωνα με ένα πρόγραμμα που δε διαλέξαμε οι ίδιοι. Μας μαθαίνουν πως πρέπει να ψηφίζουμε, μα ποτέ δε μας έδωσαν μια επιλογή που να μας ικανοποιεί. Κι αν ποτέ θελήσεις να ξεφύγεις από το καλούπι που σου έφτιαξαν, θα σε πουν επαναστάτη. Αν ποτέ αποφασίσεις να παρατήσεις τη σχολή σου ή τη δουλειά σου απλά επειδή δε σου αρέσουν, θα σ...

  Σήμερα έμαθα ότι τα δάκρυα έχουν διαφορετική σύσταση ανάλογα με το συναίσθημα που νιώθουμε τη δεδομένη στιγμή. Όχι, δεν το έμαθα στο πανεπιστήμιο. Εκεί μας μαθαίνουνε για γονίδια και DNA , όχι για αισθήματα. Δε μπορώ να μετρήσω τα δάκρυα της χαράς ούτε τα δάκρυα της λύπης. Για μένα, και τα δύο ήταν δάκρυα. Απλώς, ίδια δάκρυα.      Θέλω να πιστεύω στην επιστήμη όσο πιστεύω και στη ζωή. Θέλω να πιστεύω στα γονίδια όσο και στην ελεύθερη βούληση. Θέλω να ξέρω πότε αυτό το φιλί είναι για καληνύχτα ή για αντίο. Δε διαβάζεις αρκετά, γι αυτό και δεν ξέρεις τη δύναμη των λέξεων. Πότε σημαίνουν τα πάντα και πότε δε σημαίνουν απολύτως τίποτα. Θα σου πω κάποτε κάτι και δε θα ξέρεις τι να το κάνεις. Να το πετάξεις ή να το κρατήσεις; Δε θα είσαι διαβασμένος.      Ακόμα κι αν κάθεσαι στο τελευταίο θρανίο, ψάξε, γιατί ποτέ κανένας δε θα σου μάθει πώς να μην πληγώνεις και να μην πληγώνεσαι. Δε μου φαίνεσαι περίεργος και αυτό είναι που με ανησυχεί.  ...

  Αγα π ήσου . Αυτή τη λέξη π ρέ π ει τελικά να λέει κανείς καθημερινά στον εαυτό του . Όταν ξυ π νάει το π ρωί και κοιτάζεται στον καθρέφτη , όταν   του κάνει μια π αρατήρηση ο π ροϊστάμενος , όταν γυρνάει σ π ίτι π τώμα α π ό τη δουλειά . Κάθε στιγμή της ημέρας . Για να θυμάται π όσο σημαντικός είναι . Κάθε άνθρω π ος είναι μοναδικός . Η μοναδικότητα είναι το χαρακτηριστικό του είδους μας , του homo . Αυτή π ου π ροσ π αθούν να μας α π οδείξουν ότι είναι κάτι κακό . Μα , π οιος εί π ε π ως ο διαφορετικός είναι λάθος ;      Να αγα π άς λοι π όν τον εαυτό σου … Πόσο δύσκολο όμως … Γιατί ακόμη κι αν εσύ ο ίδιος θες οι π εριστάσεις δε στο ε π ιτρέ π ουν . Για να καταφέρεις να αγα π ήσεις τον εαυτό σου π ρέ π ει να π ιστέψεις σ ’ αυτόν . Όταν όμως σου χτυ π ά την π όρτα μια α π οτυχία , όλα αυτά π άνε π ερί π ατο . Η θλίψη σε βρίσκει και φωλιάζει σ...