κομπαρσοι

   Η γιαγιά πάλι μπέρδεψε το φυτοφάρμακο με το αλεύρι και παραλίγο να βάλει το τηγάνι στη φωτιά. Οι ιατροί λένε πως η κατάστασή της δεν μπορεί να βελτιωθεί, πως το να μείνει στάσιμη είναι ότι καλύτερο μπορούμε να ελπίζουμε. Δεν μπορεί πλέον να φροντίσει τον εαυτό της και της έχουμε γυναίκα. Ο παππούς μου, βλέπεις, αδυνατεί να καταλάβει πως είναι πάλι ένα μικρό, άμαθο παιδάκι και συνεχίζει να την μαλώνει κάθε φορά που κάνει κάτι λάθος. Κάθε εφτά δευτερόλεπτα ένας ακόμη άνθρωπος διαγιγνώσκεται με άνοια.    Η άνοια μαστίζει το 10% των ατόμων της τρίτης ηλικίας στην Ελλάδα, ενώ η απουσία δομών στήριξης των πασχόντων είναι παντελής. Αυτό σημαίνει πως όλο το βάρος της φροντίδας τους πέφτει πάνω στην οικογένειά τους και κανείς δεν τους προετοίμασε ποτέ για τέτοια ευθύνη. Το να βλέπει κανείς ένα πρόσωπο τόσο κοντινό του να μη τον αναγνωρίζει μπορεί να τον επηρεάσει με περισσότερους τρόπους από ότι φαντάζεται. Όταν βλέπεις τον άνθρωπο που σε έφερε στον κόσμο να χάνετα...

  Το καλοκαίρι σημαίνει θάλασσα, διακοπές, ξεκούραση, ξενύχτια, βόλτες. Για άλλους σημαίνει εξεταστική. Για μένα σημαίνει απλά απόσταση . Απόσταση από τον άνθρωπό σου και από τους ανθρώπους σου.      Αν είσαι φοιτητής που σπουδάζεις μακριά από την πόλη σου, ίσως και να με καταλαβαίνεις. Αν το καλοκαίρι περιμένεις πώς και πώς τη χαραυγή που σημάνει την αρχή μιας καινούριας μέρας και το τέλος της προηγούμενης, αν σκέφτεσαι τι θα έκανες τις καλοκαιρινές μέρες στην πόλη όπου σπουδάζεις (την «πόλη μου» όπως λέω εγώ), αν σου λείπουν όλα τα πρόσωπα από την πόλη σου κι αν καταστρώνεις σχέδια για τον καλύτερο τρόπο επικοινωνίας που θα μπορούσες να έχεις με αυτά τα άτομα, τότε ναι, ίσως και να με καταλαβαίνεις.      Φτάνεις στο σημείο που συνειδητοποιείς ότι όλοι οι τρόποι επικοινωνίας αποτυγχάνουν. Και αυτό, γιατί πολύ απλά είστε μακριά. Και η απόσταση είναι αυτή που φέρνει και την κούραση. Πόσες φορές να πάρεις τηλέφωνο? Πόσες φορές να πληκτρολογήσει...

  Όταν παρέδωσα το προτελευταίο μου κείμενο , ( γιατί , αν όλα ΔΕΝ ΠΑΝΕ καλά , αυτό , ενδέχεται , να είναι το τελευταίο ), ο ιθύνων νους , το μεγάλο κεφάλι ( κυριολεκτικά και μεταφορικά ) αυτού του blog , μου πρότεινε να κάνω στροφή στη " συγγραφική μου καριέρα " και να ασχοληθώ με πιο ψαγμένα θέματα . Είχαν αρχίσει να τον ζώνουν τα φίδια ότι - και καλά - τα κείμενα των " Κομπάρσων " θύμιζαν απομνημονεύματα της Λένας Μαντά και τον είχε λούσει κρύος ιδρώτας μήπως , τελικά , χρειαζόταν το blog να μετονομαστεί σε " ελάτε να γράψουμε το τέλειο άρλεκιν blogspot.com ". Ε , λοιπόν , καλέ μου φίλε , λυπάμαι που θα σε απογοητεύσω , αλλά έχω το τέλειο , δακρύβρεχτο κείμενο για σένα .            Δεν ξέρω πώς μπορεί να αντέδρασαν άλλοι άνθρωποι που κάποια στιγμή βρέθηκαν στην ίδια δύσκολη θέση με μένα , όταν δηλαδή , γιατροί με άδειο , παγωμέ...