Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Για τις πόλεις που κοιμούνται

Σε ένα χρονικό σημείο που οι αναμνήσεις του εγκλεισμού φαντάζουν μακριά (αλλά σαν να ξαναπλησιάζουν), έχει ίσως μεγαλύτερη αξία ένα σχόλιο με αφορμή την ταινία μικρού μήκους του Βασίλη Κεκάτου με τίτλο «Όταν κοιμάσαι ο κόσμος αδειάζει» που κυκλοφόρησε στα πλαίσια του project ‘’ENTER’’ του Ιδρύματος Ωνάση[1]. Η ταινία αποτελεί μόνο την αφορμή του παρόντος, γιατί εκκινώντας από την προσέγγιση του σκηνοθέτη στην πανδημία και το γενικευμένο lockdown, είναι ενδιαφέρον να μεταπηδήσουμε σε ένα άρθρο του Γιάννη Κτενά στην Εφημερίδα των Συντακτών για τον επίκαιρο χαρακτήρα του βιβλίου του J. Crary«24/7. Ο ύστερος καπιταλισμός και το τέλος του ύπνου». Το αξιοπερίεργο λοιπόν είναι καταρχάς τι κάνει δύο ανθρώπους, με αφορμή το ίδιο γεγονός, να καταλήξουν σε διαμετρικά αντίθετες θέσεις και το τελικό ερώτημα είναι ο απελευθερωτικός χαρακτήρας που μπορεί να ενέχει η  τέχνη, όταν μας οδηγεί μέσω της κριτικής αλληλεπίδρασης με το καλλιτεχνικό έργο στο άκρως πολιτικό ερώτημα του πώς θέλουμε να ζήσουμε.
Πρόσφατες αναρτήσεις

Απόσπασμα - Ελεγείες από το Ντουίνο, του Ράινερ Μαρία Ρίλκε

Ερχόμαστε μήπως εδώ, για να πούμε: Σπίτι, Γεφύρι, Βρύση, Πύλη, Στάμνα, Φρουτόδεντρο, Παράθυρο, - έστω: Κολόνα, Πύργος... ή για να δώσουμε όνομα, εννόησέ το, σημαίνοντας τα πράγματα, όπως δεν διανοήθηκαν ποτέ τα ίδια πώς υπάρχουν. Μήπως δεν είναι δόλος μυστικός των σιωπηρών χωμάτων, τους εραστές να εξωθούν, στο αίσθημά τους κάθε τι να πυρπολείται; Και το κατώφλι: τί κοστίζει αυτό σε δυό εραστές που το παλιό στην πόρτα τους κατώφλι το φθείρουν λίγο ακόμη, κι αυτοί, απ’ τους πολλούς μετά κι απ’ τους μελλούμενους μπροστά…, το φθείρουν ελαφρά.
Ιδού ο καιρός του ρητού, ιδού η πατρώα του γη. Μίλησε, ομολόγησε. Φυραίνουν τώρα όσο ποτέ τα πράγματα, όσα μπορέσουμε να ζήσουμε, γιατί, ό,τι τα σπρώχνει και τους παίρνει τη σειρά, είν’ ένα γεγονός χωρίς εικόνα. Μια πράξη μόλις κάτω από την κρούστα, που σκάζει πρόθυμα την ώρα μέσα που μεστώνει και θέτει αλλιώς τα όρια. Σε μυλόπετρες μέσα χτυπά η καρδιά μας, σαν τη γλώσσα κλεισμένη στα δόντια, που ωστόσο δεν παύει να υμνεί.
Στον άγγελο ύμνησε τον κόσμο, μα όχι τον ανείπωτο…

Στα ξεχασμένα κείμενα

Οι Κομπάρσοι εμφανίστηκαν μια μέρα σαν όλες τις άλλες. Με ‘’μητέρα’’ την πλατφόρμα του googleξεκίνησαν να ανεβαίνουν κείμενα και να εμφανίζονται σε μια διαδικτυακή πλατφόρμα, κάτι σαν τις αναρτήσεις στην αρχική σελίδα του Facebook. Αλλά τι μπορεί να συνδέει αυτές τις αναρτήσεις; Τι μπορεί να συνδέει τις αναρτήσεις κάθε blog, κάθε διαδικτυακού ημερολογίου, αλλά και κάθε ημερολογίου; Τι διαφορά έχει αν έγραψε τα κείμενα ένα άτομο ή χιλιάδες; Πώς νιώθουμε, όταν διαβάζουμε ένα κείμενο που γράψαμε κάποτε, ακόμα και ένα παλιό μήνυμα στο κινητό;

Πολλοί από όσους έχουν αφήσει ένα κείμενό τους εδώ, ίσως και να μην το αναγνωρίσουν, λες και βλέπουν έναν ξένο. Φυσικά και υπερβάλλω. Η αλήθεια είναι ότι θα χαμογελάσουν σαν να είδαν έναν παλιό φίλο στο δρόμο, απ’ αυτούς που θες πολύ να βλέπεις, αλλά όχι να τους εντάξεις στη ζωή σου, στη ζωή που θες να αναγνωρίσεις πλέον ως δική σου. Ο παλιός φίλος είναι καλός μόνο για να νοσταλγήσουμε κάτι που δεν είμαστε πια. Γιατί όμως να μην διεκδικούμε ακόμη τ…

Στη Σωφρονιστική Αποικία

Ένα βιβλίο που μέχρι την πρόσφατη επανέκδοσή του από τις Εκδόσεις Κίχλη, κακώς δεν είχε γίνει τόσο γνωστό, είναι το «Στη σωφρονιστική Αποικία», του Φραντς Κάφκα. Σύντομο, μόλις 90 σελίδες (και μαζί με το πλούσιο επίμετρο 170) και μάλιστα σε έκδοση ‘’τσέπης’’, δίνει μια σαφέστερη εικόνα για τις θέσεις του Κάφκα για τη δικαιοσύνη και την ηθική. Ίσως γι’ αυτό και ο ίδιος ο συγγραφέας να θέλησε να διαβάσει αυτό το έργο του δημόσια εκτός Πράγας και όχι κάποιο άλλο. Με αφόρμηση τις πραγματικές σωφρονιστικές αποικίες των μεγάλων δυνάμεων της εποχής του (πιθανώς τη γαλλική σωφρονιστική αποικία της Νέας Καληδονίας), ο Κάφκα αφηγείται την ιστορία μια εκτέλεσης που λαμβάνει χώρα σε κάποια αποικία της Ανατολής. Μόνοι χαρακτήρες του έργου (απουσιάζουν τα ονόματα), ο απαθής ‘’κατάδικος’’, ο ‘’στρατιώτης’’ που κρατά την αλυσίδα του κατάδικου και οι δύο βασικότεροι χαρακτήρες: ο ‘’ταξιδιώτης’’, εντεταλμένος από τον νέο διοικητή της αποικίας να παρατηρήσει τις ακολουθούμενες πρακτικές, με σκοπό να εκδώ…

ΓΙΑ ΤΑ ΚΙΤΡΙΝΑ ΓΙΛΕΚΑ

Αφορμή για το παρόν είναι η ιστορία του Βερθέρου με το κίτρινο γιλέκο. Ο Βερθέρος είναι ο κεντρικός ήρωας του κλασσικού μυθιστορήματος του Γκαίτε «Τα Πάθη του νεαρού Βερθέρου», ενός βιβλίου – συμβόλου του κινήματος SturmundDrang (Θύελλα και Ορμή), προδρόμου του Ρομαντισμού. Το κίνημα αυτό, αλλά και ο ήρωας του βιβλίου, έχουν κοινό τόπο την ευαισθησία στην απόλυτη μορφή της και την αναζήτηση ελευθερίας, μέσω της σύγκρουσης του ερωτικού πάθους με τις κοινωνικές συμβάσεις (βλ. οπισθόφυλλο βιβλίου – Εκδόσεις Άγρα). Ειδικότερα, ο Βερθέρος είναι ένας ανερχόμενος αστός που ερωτεύεται τη μνηστή ενός φίλου του. Ερωτεύεται παράφορα, εξιδανικεύει το αντικείμενο του πόθου του και καταλήγει να νιώθει φυλακισμένος από την ίδια την πραγματικότητα, το ανέφικτο της κατάκτησης του ερωτικού αντικειμένου να μετατρέπεται σε ανέφικτο της ίδια του της ύπαρξης και μόνη οδός διαφυγής και πραγματικής ελευθερίας να είναι αυτή της ‘’εθελούσιας επιλογής του θανάτου’’ (τότε δεν υπήρχε η έννοια της αυτοκτονίας…). Σε…

Ευρώπη: Ένα όνειρο που ξέπεσε

Απρίλιος 2017. Πρόθυρα του 2ου γύρου των προεδρικών εκλογών στη Γαλλία, με νικητές δύο πρόσωπα όχι και τόσο αξιέπαινα και υποδειγματικά: από τη μία ένα ακροδεξιό κόμμα με άγνωστες βλέψεις και από την άλλη ένα «κεντρώο» κόμμα, συνεχιστής της διαφθοράς και των πελατειακών σχέσεων.
Αυτή είναι η Ευρώπη, κυρίες και κύριοι, την οποία «δημιουργήσαμε» και για την οποία οι παππούδες μας έφτυσαν αίμα και έχυσαν ιδρώτα για να την κάνουν καλύτερη, με το πέρας του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Και αντίστοιχα, αυτή είναι η Ελλάς, που εδώ και τέσσερις δεκαετίες ψηφίζει, όχι για το καλό του τόπου, αλλά για το συμφέρον που ο κάθε ψηφοφόρος έχει. Γιατί αυτή είναι η φύση του ανθρώπου: αυτή η ακατάπαυστη «λαιμαργία» για περισσότερα, όπως κι αν λέγονται αυτά: χρήματα, εξουσία, κ.λπ.. Όπου κι αν πας βλέπεις τη διαφθορά και το «βόλεμα» και λες από μέσα σου: «Ρε γαμώ το, ένας άνθρωπος που να έχει προσπαθήσει  μόνος του, με τις δικές του δυνάμεις, για να πάρει μία θέση σ’ αυτή την κωλοχώρα, δεν υπάρχει;» Κι ύστερα έ…

αρχική σελίδα

Στις αρχικές σελίδες των διαδικτυακών σου κύκλων, μόνο ψευδεπίγραφες ευτυχίες και πρότυπα ζωής. Άρθρα στη lifo, ψεύτικες ειδήσεις, πόλεμοι σε live μετάδοση, κοινωνικοπολιτικές αναλύσεις ατόμων της διπλανής πόρτας, έρωτες σε δημόσια παράσταση, γέλια με φίλους, ο καθένας απ’ το σπίτι. Ξέρεις, εκεί δε θα βρεις ποτέ κενό. Πάντα κάτι σου γεμίζει τη ζωή. Κανίβαλοι χρήστες της απελπισίας μας για πλήρωση. Όλοι έχουν εκεί ρόλο. Όλα είναι διαφορετικά και πάντα υπάρχει χώρος για πλήρωση επιθυμιών. Καθημερινή δημοπρασία για την έγκριση του δεύτερου εαυτού σου.   Που να χωρέσουν τόσες επιθυμίες σε έναν κόσμο, έφτιαξες και δεύτερο. Να είσαι άριστος μαθητής, να είσαι εργατικός, να είσαι ποθητός, να έχεις χρήματα, να έχεις το καλύτερο αυτοκίνητο… Τρένα επιθυμιών τρέχουν διαρκώς και κάπου έκρυψες την ευτυχία.   Γέννησε η δύση καταθλιπτικούς πολίτες και μετρό της τρέλας. Και μετά σου έφταιξε η τρομοκρατία.  Φοβάσαι. Μην φέρει πάλι ο φόβος τη λήθη, λήθη μπροστά στην ψεύτικη ανθρωπιά που προβάλεις με ση…